Crvena Zvezda Belgrad została założona przez belgradzkich studentów 4 marca 1945 r. Chcieli oni powołać do życia klub, z którym mogliby się identyfikować. Na początku stworzono grupę najwierniejszych kibiców, którzy podróżowali za "czerwono-białymi" na wszystkie mecze wyjazdowe. W ekipie tej większość stanowili młodzi ludzie z tzw. burżuazyjnych dzielnic Belgradu, takich jak Senyak, Topcider, Dedinye, Knez Mihaylova. Miejsce znalazło się również dla chłopaków ze środowisk robotniczych, którzy w przyszłości mieli decydować o sile ruchu kibicowskiego na stadionie Zvezdy. Wszyscy ci ludzie tworzyli coś nadzwyczajnego, reprezentując ducha stolicy oraz wrogość do armii i systemu komunistycznego, który przejawiał już pierwsze objawy zgnilizny. Określili się przydomkiem "Delije" co w wolnym tłumaczeniu oznacza "bohaterowie".

     W latach 50-tych atmosfera kibicowska uległa urozmaiceniu, dzięki pierwszym gadżetom takim jak grzechotki, bębny i flagi. Przełomem okazała się budowa i otwarcie w 1963 r. nowego, wspaniałego stadionu - Marakany. Na jego północno - wschodniej trybunie zasiedli najwierniejsi fanatycy. W latach 70-tych tradycją stały się zbiórki przed meczem w pubie "White Town", gdzie fani "wzmacniali się" i trenowali stadionowy repertuar. W lokalu można było spotkać wielu kiboli ze starych czasów i generalnie legendarne postacie belgradzkich ulic. Po przedmeczowym kufelku następował pochód na stadion, na czele którego zawsze szli liderzy ekipy. W razie spotkania z przeciwnikami, starcie było nieuniknione. Kiedy na stadionie ukończono dach, fanatycy przenieśli się w centralne miejsce północnej trybuny, gdzie do dziś, jak to ilustruje pewne graffiti znajduje się "EPICENTRUM SZALEŃSTWA - CRAZY NORTH". W tych czasach fani mogli się cieszyć z coraz lepszej gry swoich piłkarzy w rozgrywkach europejskich. W 1971 roku na Marakanie, w obecności tłumów Crvena pokonała grecki Panathinaikos 4:1 w 1/2 finału Pucharu Europy. Niestety w rewanżu kibiców "crveno-belich" spotkał zawód, gdyż PAO wygrało u siebie 3:0 i awansowało do finału.

     Mimo problemów paszportowych Delije zawsze licznie podróżowali za swoim klubem po Europie, między innymi do Madrytu, Liverpoolu czy Muenchengladbach. Koniec lat 70-tych przyniósł pierwsze poważne bijatyki z kibicami innych klubów i mundurowymi. Największym rywalem byli oczywiście "Grobari" - fanatycy Partizana. Fani przeciwnych klubów określali "crveno-belich" mianem cyganów. W odpowiedzi słyszeli "Jesteśmy cyganie - jesteśmy najsilniejsi". Lata 80-te to rozwój ruchu kibicowskiego w całej Europie, fala nowych klimatów nie ominęła także Belgradu. Na północnej trybunie powstały dwie nowe grupy : "Ultras" i "Red Devils". Pierwsi wspomagali drużynę w stylu włoskim (śpiewy, pirotechnika, choreografie). Drudzy połączyli zwyczaje serbskie i angielskie czyli "picie na śmierć, bicie na śmierć i marihuana". Liderzy obu grup stali się wzorami dla młodego pokolenia, które wypełniało trybuny Marakany. Sprawiając wiele kłopotów, popadali w konflikty z komunistyczną milicją, sporo osób wówczas aresztowano. W połowie lat 80-tych "Ultras" i "Red Devils" zostali wzmocnieni kolejną grupą "Zulu Warriors". Te trzy ekipy stały się fundamentem ruchu kibicowskiego na północnej trybunie, gdzie wspomagały ich także inne formacje "Winners", "Red White Angels", "Brigate", "Eagles", "R.S. Clan" i "R.S. Army".

     W dużych liczbach "Delije" kontynuowali podróże po Europie do takich miast jak Londyn, Paryż, Ateny, Berlin, Mediolan, Barcelona czy Madryd. Końcówka lat 80-tych to wybuch serbskiego nacjonalizmu, a kibice Crvenej, zgodnie z duchem jaki towarzyszył im od początku zdeklarowali się jako radykalni nacjonaliści (nikt wówczas nie spodziewał się jakie będą tego konsekwencje) jednocześnie zaznaczając, że Crvena Zvezda jest ważniejsza od wszelkich politycznych podziałów. Podczas gdy w Chorwacji poszczególne ekipy jednoczyły się pod szyldem partii HDZ, fanatycy "crveno-belich" podkreślali, że ich największym rywale są "Grobari", mimo faktu, że to również Serbowie. "Delije" pokazali, że działają sami i nie będą firmowali niczyich działań politycznych. W czasach gdy polityka mocno wkroczyła na stadiony, a w sąsiedniej Chorwacji kibice stali się niemalże przybudówką jednej z partii, kibice Zvezdy wyrazili się jasno: na ich stadionie wspierane będą tylko Crvena Zvezda i Serbia. Ta zasada jest stosowana do dzisiaj, mimo że kibice jasno określają swoje poglądy polityczne.

     Wkrótce otwarte zostało centrum dla kibiców, gdzie mieścił się sklep z pamiątkami i gadżetami kibicowskimi oraz miejsce spotkań. Wydawane były również karty członkowskie. "Delije" dążyli do bycia profesjonalnym zrzeszeniem kibiców w stylu europejskim, co wkrótce stało się rzeczywistością. Nadal nieuniknione były bitwy z kibicami Partizana, klubów chorwackich i muzułmańskich, z których "Delije" wychodzili niepokonani. Chęć walki za Crvenę pokazali 13 maja 1990 roku w Zagrzebiu, gdzie podjęli walkę z miejscowymi "Bad Blue Boys" i zdemolowali południową trybunę stadionu Dinama. Rozpoczęła się nowa epoka. Europejskie wojaże "Delije" stały się częstsze i liczniejsze. Były to czasy kiedy "północny wiatr" wiał nad Europą, a huragan o nazwie Crvena Zvezda nie miał litości dla nikogo. W sezonie 1990/91 w bardzo dobrych liczbach "Delije" wybrali się do Zurychu, Glasgow, Drezna, Monachium i na finał PEMK do Bari. W Dreźnie doszło do walk z niemiecką policją i miejscowymi neonazistowskimi kibicami, po których przebiegła się "czerwona furia". W rewanżowym meczu półfinałowym "Delije" zaprezentowali wspaniały pokaz pirotechniczny, a dopingiem pomogli drużynie uzyskać historyczny awans do finału PEMK. Do Bari kibice Crvenej udawali się na wszelkie możliwe sposoby: samolotami, statkami, samochodami, motorami i... rowerami. Na stadionie St. Nicola zgromadziło się tysiące kibiców z całej Jugosławii i Europy. Wszechmogący Bóg wysłuchał modlitw kibiców Zvezdy i dał ich drużynie upragnione zwycięstwo. Kibice Olimpique opuszczali Bari ze łzami w oczach. Jedni z powodu porażki ich klubu, inni z powodu bliskiego spotkania z "Delije", co kończyło się przeważnie oklepem i utratą barw.

     8 grudnia 1991 r. fani Crvenej cieszyli się ponownie, tym razem po sukcesie w Pucharze Interkontynentalnym. Historyczny sukces sportowy zbiegł się w czasie z rozpadem Jugosławii. Sankcje międzynarodowe sprawiły, że klub musiał rozgrywać spotkania w pucharach poza Jugosławią. I tak mecz z Portadown rozegrano w węgierskim Szeged, Anderlecht zamiast do Belgradu przyjechał do Budapesztu, a Panathinaikos i Sampdoria do Sofii. Mimo wojny, biedy i zamkniętych granic "Delije" nadal podróżowali za swoim klubem lejąc napotkanych na drodze rywali. Na zawsze zapamiętają fanatyków Crvenej kibice z Genui i "ateńskie koniczynki". Wojna rozlała się po całym kraju. Wielu kibiców z północnej trybuny udało się na front aby bronić rodaków w Rebublice Serbskiej i Serbskiej Krainy przed ustaszowskim (chorwackim) nożem. Legenda odważnych ludzi z Północy, którzy oddali życie za Serbię na zawsze będzie obecna wśród kolejnych pokoleń kibiców Zvezdy.

     Kiedy sankcje się skończyły sytuacja się poprawiła. Pokolenie 18-25 latków zaczęło rosnąć w siłę, zdobywając doświadczenie na stadionach Serbii i Czarnogóry. Zaczęli powracać także starsi kibice. Styl ultras stał się najbardziej popularny. Słowo "Delije" odnosiło się do wszystkich kibiców Zvezdy, a każdy najlepszy kibic chciałby się wyróżnić, pokazując przywiązanie do barw klubowych. Powstało wiele podgrup ultras takich jak "Ultra Boys", "Ultra Brigate", "Red Boys" i "Padina Corps". Wyjazdy organizowane były na wszystkie mecze w kraju, a dopingowano nie tylko piłkarzy ale wszystkie klubowe sekcje. Pierwszy wyjazd nowej generacji ultras odbył się 15 października 1995 roku na mecz piłki ręcznej do węgierskiego miasta Gyor, gdzie udał się autokar ultrasów z Belgradu. W następnym roku 200 kibiców z Serbii i kilka tysięcy Serbów pracujących w Europie Zachodniej stawiło się na meczu w Kaiserslautern. Dobra współpraca z klubem przydała się podczas wyjazdu do Barcelony, kiedy to "Delije" stawili się w liczbie 1500, a klub pomógł finansowo w wyjeździe stu kibicom. Te dwa mecze pokazały, że mimo problemów społeczno - politycznych kibice Crvenej zawsze będą jeździć za swoją drużyną. Potyczki z niemiecką i hiszpańską policją potwierdziły, że w razie konieczności potrafią stanąc do walki. Oprawy na Marakanie z okazji meczów z 1. FCK i FCB pokazały, wspaniałą organizację "Delije". Cztery lata nieobecności w europejskich pucharach nie osłabiły kibiców. Pod hasłem "Crvena Zvezda to jedyna ważna rzecz w życiu, reszta to błahostki" powrócili jeszcze silniejsi i gotowi to udowodnić każdemu kto ośmielił się stanąć na ich drodze. Tak jest do dzisiaj...

Autor: Red Hand Poland