Dundee United zostało założone stosunkowo późno jak na Wielką Brytanię, bo dopiero w 1909 roku. Miejscowa mniejszość irlandzka od 3 lat nie miała swojego klubu, kiedy to w 1906 roku zlikwidowano Dundee Harp FC. Nowo założony klub nazwano Dundee Hibernian (wzorując się na starszym imienniku z Edynburga), a barwy nadano oczywiście zielone. W 1923 grupa lokalnych biznesmenów uratowała klub przed bankructwem, ale przejmując go odcięli się od irlandzkich korzeni zmieniając barwy i nazwę, co nie spowodowało większych protestów, bo ulubionym klubem Irlandczyków stał się w międzyczasie Celtic. Wówczas to przyjęto nazwę obowiązująca do dziś - Dundee United, a piłkarze grali w biało-czarnych strojach. Co ciekawe na nazwę Dundee City nie zgodził się starszy lokalny rywal Dundee FC. Historia sprawiła jednak, że to mający początkowo problemy United stali się sławniejsi. Oba kluby zaciekle rywalizowały. Co ciekawe ich stadiony dzieli raptem 150 metrów, co jest rekordem w Wielkiej Brytanii jeśli chodzi o najktrótszą odległość meczów wyjazdowych.

     Przez wiele lat to Dundee FC było siłą dominującą. Już w 1910 roku zdobyli oni Puchar Szkocji. Dołożyli do tego Mistrzostwo Szkocji w sezonie 1961/62 i trzy Puchary Ligi (1951/52, 1952/53 i 1973/74). Jedynym sukcesem DUFC było wyeliminowanie FC Barcelona z rozgrywek Pucharu UEFA w 1966 roku. Lepsze czasy dla United rozpoczęły sie od lat 70. XX wieku, kiedy to ich menadżerem został Jim McLean. Poprowadził on zespół do pierwszego w historii finału Pucharu Szkocji w 1974 roku gdzie jednak DUFC ulegli Celticowi. Później dwukrotnie w latach 1978 i 1979 zajmowali trzecie miejsce w lidze.

     Prawdziwe sukcesy zaczęły się w latach 80., kiedy to do sztabu McLeana dołączył jako asystent obecny menadżer Rangers Walter Smith, który ze względu na kontuzję dopiero co zakończył swoją karierę zawodniczą w United gdzie grał w latach 1966-80 (z krótką przerwą na grę Dumbarton w latach 1975-77). Wtedy to drużyna zaczęła grać w pomarańczowych koszulkach, które dały DUFC przydomek "Tangerines" ("mandarynki"). W latach 1980-81 Dundee United sięgnęło po swoje pierwsze trofea dwukrotnie zdobywając Puchar Ligi. W 1981 awansowali ponadto do finału Pucharu Szkocji, a rok później po raz trzeci z rzędu awansowali do finału Pucharu Ligi, tym razem jednak przegrywając 1:2 z Rangers. Najważniejszy był jednak sezon 1982/83, kiedy to zdobyli swoje pierwsze (i jedyne do tej pory) Mistrzostwo Szkocji. Ten sukces dał DUFC promocję do rozgrywek Pucharu Europy sezonu 1983/84. Przez rozgrywki przeszli jak burza. Dopiero w 1/2 zatrzymała ich AS Roma. W pierwszym meczu United wygrało 2:0, ale w Rzymie Włosi odrobili straty i zadali decydujący cios wygrywając 3:0. Później ukarano Romę za próbę przekupienia arbitra, ale to Rzymianie zagrali w finale, gdzie zwyciężyła sprawiedliwość , którą wymierzył Liverpool FC.

     W sezonie 1984/85 DUFC awansowało do finałów Pucharu Szkocji i Ligi oba jednak przegrywając (1:2 z Celtikiem i 0:1 w Rangers). W lidze po raz drugi z zrzędu nie zdołali powtórzyć sukcesu z 1983 roku, gdyż dwuletni okres świetności miało wówczas Aberdeen Alex'a Ferguson'a. Był to zresztą pierwszy raz w historii szkockiej ligi kiedy trzy razy z rzędu mistrzem był ktoś inny niż Rangers bądź Celtic (wcześniej dwukrotnie miało to miejsce dwa lata z rzędu : 1902-1904 i 1951-53). Dundee United i Aberdeen dobrze wykorzystały swoje pięć minut odnosząc największe sukcesy w środku dekady. W 1986 roku DUFC zajęło trzecie miejsce w lidze dzięki czemu awansowało do Pucharu UEFA. Piłkarze McLeana, po kolejnym wyeliminowaniu FC Barcelonę i doszli do finału gdzie nieznacznie ulegli IFK Göteborg (0:1 i 1:1). Był to sezon sukcesów, ale i porażek gdyż w ciągu kilku dni DUFC przegrali finał Pucharu UEFA i Pucharu Ligi.

     Kolejne lata nie przyniosły już takich osiagnięć. Liga została zdominowana przez Rangers, gdzie od 1986 roku pracował Walter Smith (najpierw jako asystent Graem'a Souness'a, a potem jako samodzielny menadżer).Ostatnim sukcesem Jim'a McLean'a był awans do finału Pucharu Szkocji w 1991 roku. W 1993 McLean został prezydentem klubu, a funkcję menadżera objął były zawodnik i trener Partizana Belgrad - Ivan Golac. W pierwszym sezonie pracy odniósł sukces zdobywając Puchar Szkocji, ale ostatecznie odszedł po dwóch latach. Od tego momentu "Tangerines" stali się ligowym średniakiem.

     W 2002 roku Jim McLean odszeł na emeryturę, sprzedając swoje udziały Eddie Thompson'owi.Z nowym prezydentem udało się jak do tej pory awansować w 2005 roku do finału Pucharu Szkocji, gdzie lepszy okazał się Celtic. Jeśli chodzi o rywalizację z Rangers to przez lata DUFC nie mieli w tych meczach wiele do powiedzenia (na 156 spotkań "The Gers" wygrali 89), zwłaszcza na Ibrox.

Autor: Red Hand Poland