Heart of Midlothian Football Club został założony w 1874 roku. Ta nietypowa nazwa, dla klubu piłkarskiego wzięła się od nazwy popularnego klubu tanecznego w Edynburgu, który natomiast zapożyczył ją z tytułu powieści Sir Waltera Scotta - The Heart of Midlothian. W początkowych latach działalności tych rozgrywek klub odnosił znaczące sukcesy, dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Szkocji w sezonach: 1894/95 oraz 1895/96. Ponadto w okresie od 1891 do 1906, klub czterokrotnie triumfował w Pucharze Szkocji. W sezonie 1914/15 drużyna "Serc" pewnie zmierzała po kolejny tytuł mistrzowski. Jednak wybuch I wojny światowej pokrzyżował te plany. Klub nie zyskał wtedy sławy na boisku, lecz na froncie, bowiem do armii zaciągnęło się szesnastu zawodników oraz trenerzy, działacze oraz fani. W bitwie nad Sommą w 1916 r. trzech piłkarzy Hearts poległo na linii frontu. Ogólny bilans walk Wielkiej Wojny zamknął się liczbą siedmiu poległych zawodników Hearts. Po zakończeniu wojny zawodnicy, którzy przeżyli grali dalej w zespole. W 1922 r. uhonorowano poległą siódemkę, stawiając dla uczczenia ich ofiarności memoriał. Pomnik znajduje się w Haymarket, w pobliżu biura, w którym gracze zaciągnęli się do wojska.

     W latach 1954-1963 klub odnosił największe sukcesy. w sezonach 1957/58 i 1959/60 "Jambos" zdobyli tytuł mistrzowski natomiast w sezonach 1954/55, 1958/59, 1959/60 oraz 1962/63 zwyciężali w rozgrywkach o Puchar Szkocji. W sezonie 1957/58 ustanowili nie pobity do dziś rekord ligi szkockiej - strzelając 132 bramki. Sezon 1976/77 w wykonaniu Hearts był bardzo słaby co kosztowało drużynę z Edynburga spadek z ligi. Po 3 latach Serca powróciły do elity. 1983/84 jako beniaminek ligi zajęli 5 lokatę. W roku 1988 Serca dotarły do 1/4 finału Pucharu Uefa. Jest to uważane, za największe osiągnięcie drużyny z Edynburga w całej jej historii. W kolejnych latach Heart of Midlothian było solidną drużyną, której za każdym razem szyki krzyżowali Rangers. w sezonie 1991/92 drużyna Glasgow jako jedyna uplasowała się wyżej w tabeli niż "Jambos", a w sezonie 1995/96, kiedy to dotarli po długiej przerwie do finału pucharu Szkocji potyczka z The Gers zakończyła się porażką 1-5.

     Klub zaczął się jednak borykać z problemami finansowymi. Gdy w 2004 roku klub kupił rosyjski biznesmen z litewskim obywatelstwem - Władimir Romanow, wszystko się zmieniło. Hearts zostali okrzyknięci wtedy "Małą Chelsea". Na początku działalności wyłożył 4.500.000 funtów na bieżącą działalność klubu i spłatę zobowiązań wobec wierzycieli. Równocześnie Romanow ogłosił, że celem Hearts jest triumf w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Działania te pociągnęły za sobą również zmiany kadrowe w spółce. Dyrektor do spraw sportowych - Chris Robinson zrezygnował ze stanowiska. Jego zwierzchnika na stanowisku Chief Executive Officer - Siergejusa Fedotowasa zastąpił były szef Szkockiego Związku Rugby - Phil Anderton, mianowany 3 marca 2005 r. 9 maja John Robertson, zrezygnował z zajmowanego stanowiska trenera. Rezygnacja Robertsona spotkała się z zaniepokojeniem wśród kibiców. Były szkoleniowiec Ipswich Town i Derby County - George Burley, został 30 czerwca 2005 zatrudniony na jego miejsce. Zaowocowało to wicemistrzostwem Szkocji, które zagwarantowało "Sercom" udział w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów w następnym sezonie. Hearts byli pierwszą szkocką drużyną spoza Old Firm, która wywalczyła start w eliminacjach Champions League.

     Kibice Hearts są w większości protestantami, rywalizującymi o prymat w mieści z drużyną - Hibernian, której sympatycy są katolikami. Fani "Serc" nazywający się "Hearts Loyal", są zaprzyjaźniemi z fanami Rangers.

Autor: Ripper