Queen of the South Football Club zostało założone 21 marca 1919 r. w ratuszu miejskim w Dumfries. Wówczas to doszło do połączenia sił trzech klubów z tego miasta: Dumfries FC, The 5th King Own Scottish Borderer's Football Team i Arrol-Johnstone (zespołu założonego przez pracowników lokalnej fabryki samochodów). Nazwa nowopowstałego klubu miała być uczczeniem pamięci pierwszego zespołu piłkarskiego założonego w Dumfries, a mianowicie Queen of the South Wanderers (1894 r.). Jako siedzibę drużyny wybrano stadion Parlmerston Park. Wiele osób nie interesujących się nie tyle szkocką piłką nożną, ale w ogóle tym krajem z pewnością ciekawi skąd pochodzi dosyć oryginalna nazwa tego klubu. Otóż w 1857 r. w wyborach do brytyjskiej Izby Gmin startował lokalny poeta, David Dubnar. Wielokrotnie na wiecach wyborczych określał on miasto Dumfries "Królową Południa". Nazwa ta tak spodobała się mieszkańcom miasta, iż wkrótce stała się synonimem Dumfries znanym w całej Szkocji.

     Pierwsze spotkanie QoS (powszechnie używana skrócona nazwa klubu) rozegrało 16 sierpnia 1919 r. Przeciwnikiem był zespół Nithsdale Wanderers, a mecz zakończył się remisem 2-2. W 1923 r. klub dołączył do Scottish Football League i został umieszczony w najniższej klasie rozgrywkowej (Third Division). Pierwszy sezon "Queens" zakończyli na bardzo dobrym, trzecim miejscu. Warte odnotowania jest również to, iż pierwszym bramkarzem w tym sezonie był zaledwie... 16-letni (!) Jimmy Coupland. W następnym sezonie ekipa z Dumfies wywalczyła awans do Second Division, gdzie stale umacniała swoją pozycję, czego ukoronowaniem był awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Szkocji w 1933 r. W First Division Queen of the South grało aż do 1951 r. (po roku gry w II lidze ponownie powróciło do szkockiej elity). Szczególnie trudnym rywalem "Queens" byli dla ekipy Celticu. Z osiemnastu wizyt na Palmerston Park drużyna z Glasgow wygrała zaledwie... 5 razy, a gospodarze byli górą aż dziesięciokrotnie (dla porównania Rangers wygrywało w Dumfries aż 12 razy na 18 spotkań). Najbardziej udany dla QoS był pierwszy sezon w ekstraklasie, który zakończyło na bardzo wysokiej, czwartej pozycji.

     W 1935 r. menadżerem klubu został George McLachlan, który niespodziewanie dla wszystkich postanowił zabrać swój zespół na tournee po Europie i... Afryce, a konkretnie do Algierii. Queen of the South wystąpiło w czterozespołowym turnieju, w którym pokonało w półfinale mistrza Algierii, Racing Universitaire d'Alger 2-1, a w finale odniosło niespodziewane zwycięstwo 1-0 nad czwartą ekipą hiszpańskiej La Liga, Racingiem Santander (puchar z tego turnieju stoi rzecz jasna po dziś dzień w klubowym muzeum).

     Po 5 kolejkach sezonu 1939/40 rozgrywki w Szkocji zostały przerwane na skutek wybuchu II wojny światowej. Przez okres tego konfliktu spora część klubów z północy Wielkiej Brytanii postanowiła kontynuować rozgrywki piłkarskie na regionalnym poziomie. "Queens" przyłączyli się do West League i w sezonie 1939/40 zajęli drugie miejsce tuż za Rangers FC. Był to jednak jedyny sezon klubu z Dumfries w tych rozgrywkach, gdyż władze zadecydowały o zawieszeniu działalności klubu na czas trwania wojny, aż do rozpoczęcia sezonu 1946/47 (w następnym sezonie QoS po raz pierwszy i jedyny zdołało pokonać obie ekipy z Glasgow w trakcie jednego sezonu: 3-2 z Rangers na Ibrox oraz 2-0 z Celticiem na Palmerston Park).

     Aż do lat 60-tych "The Doonhamers" (oficjalny pseudonim klubu) nie tylko z powodzeniem grali w rozgrywkach First Division, ale także w Pucharze Szkocji. W latach 1939-1963 awansowali aż sześć razy do ćwierćfinału, a w sezonie 1949/50 zaszli do półfinału tych rozgrywek, gdzie musieli jednak uznać wyższość Aberdeen FC i przegrali w powtórzonym meczu 1-2 (pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 3-3). Sukces w Scottish FA Cup (oraz awans do półfinału Pucharu Ligi - drugi raz znaleźli się tam w 1961 r.) nie przełożył się na sukces w rozgrywkach ligowych i "Queens" musieli pogodzić się ze spadkiem do II ligi (Scottish B Division). "Banicja" trwała jednak tylko jeden sezon i zespół z Dumfries ponownie znalazł się w szkockiej elicie. W sezonie 1953/54 "The Doonhamers" aż do Świąt Bożego Narodzenia przewodzili lidze, podobnie jak i w sezonie 1955/56, jednak w obu przypadkach kończyli sezon poza pierwszą piątką. W 1959 r. zespół ponownie spadł do II ligi. Tym razem kibice QoS musieli czekać na awans swoich ulubieńców do 1963 r. Niestety dla nich przygoda z ekstraklasą trwała zaledwie dwa lata i sezon 1963/64 był ich ostatnim wśród najlepszych szkockich zespołów.

     Bardzo ważną datą w historii klubu jest 1967 r. Wówczas to prezesem klubu został Willie Harkness, który sprawował swoją funkcję aż do 1994 r. Niestety czasy rządów tego pana (tzw. "Harkness Era") to okres bardzo słabej gry "Queens" i kompletnego upadku klubu, który znalazł się w IV lidze. Także w Pucharze Szkocji klub kilkakrotnie kompromitował się odpadając z rozgrywek przegrywając z zespołami amatorskimi (m.in. Ross County i Huntly FC). Ostatecznie nieszczęsne rządu Harkness'a zakończyły się w 1994 r. i nowym prezesem został Norman Blount, który postanowił odbudować klub z Dumfries.

     Klub bardzo szybko awansował do III ligi, a w 1997 r. znalazł się w finale Scottish Challenge Cup, gdzie jednak przegrał z drugoligowym Falkik 0-1. Dwa lata później nowym prezesem klubu został Ronnie Bradford. Pierwszy sezon pod jego rządami mało co nie skończył się spadkiem do IV ligi. W sezonie 2000/01 klub awansował na zaplecze szkockiej ekstraklasy, gdzie występuje do dziś. W 2003 r. "The Doonhamers" po raz drugi awansowali do finału Scottish Challenge Cup i tym razem wywalczyli ten puchar pokonując Brechin City 2-0. W 2005 r. klub zajął czwarte miejsce w First Division (najwyższa pozycja od 1963 r.). Następne dwa sezony, to jednak 9 i 8 pozycja w lidze. W zakończonym sezonie 2007/08 zespół prowadził Gordon Chisholm i "Queens" zajęli ponownie bardzo wysoką, czwartą pozycję w lidze.

     Największym sukcesem okazało się jednak znalezienie się po 58 latach w półfinale Pucharu Szkocji. Piłkarze Queen of the South skazywani na porażkę zdołali w nim uporać się z Aberdeen FC wygrywając 4-3 (najwięcej goli w historii półfinałów SFA Cup). Był więc to rewanż na ekipie "The Dons" za półfinał z 1950 r. Dzięki tej wygranej awansowali do finału, gdzie przegrali z Rangers FC, ale w przyszłym sezonie będą reprezentować Szkocję w rozgrywkach Pucharu UEFA.

     CIEKAWOSTKI:
- Napastnik "Queens" Tommy Brace zdobył hat-trick'a w meczu przeciwko Arbroath FC (grudzień 1993 r.) w jedną minutę i 43 sekundy (1:43)! Tym samym znalazł się on w Księdze Rekordów Guinnessa.
- Ally MacLeod jest najstarszym zawodnikiem, jaki zagrał na szkockich boiskach. Trener rezerw Queen of the South mając ogromne problemy kadrowe przed meczem z rezerwami St.Mirren sam wystawił się do składu (kwiecień 1992 r.), miał wówczas... 61 lat!
- Słupy z oświetleniem na stadionie Palmerston Park są najwyższe w Szkocji (85 stóp)
- Bramkarzem ekipy z Dumfries był Andy Goram, znany z występów w Rangers FC (w "Queens" występował w sezonie 2002/03 i zagrał w 19 spotkaniach).

Autor: Union Jack