RangersPoland.com.pl

Rangers w 1877 roku: górny rz±d od lewej - George Gillespie, Willie McNeil, Tom Vallance, James Watt
¶rodkowy rz±d od lewej - Willie Dunlop, David Hill, Peter Campbell, Moses McNiel, Sam Ricketts
dolny rz±d od lewej - James Watson, Alex Marshall


   W 1872 roku bracia Peter i Moses McNeil oraz ich przyjaciele William McBeath i Peter Campbell zobaczyli graj±cych w piłkę nożn± mężczyzn w parku Glasgow Green's Flesher's Haugh. Wówczas to narodził się pomysł założenia własnej drużyny. Pierwsze spotkanie nowoutworzony zespół rozegrał w maju 1872 roku w tym samym parku, a jego przeciwnikiem była ekipa nieistniej±cego już klubu Callander. Spotkanie zakończyło się remisem 0-0 (w składzie: John Hunter - Peter McNeil, Moses McNeil, Harry McNeil, William McNeil, William McBeath, Peter Campbell, William McKinnon, Willie Miller, John Campbell).

   Tuż po meczu gracze postanowili nadać nazwę swojemu zespołowi. Nazwę Rangers zaproponował Moses McNeil, który widział j± w ksi±żce po¶więconej angielskiemu rugby. Drużyna rozegrała swój drugi mecz już pod nazw± Rangers przeciwko drużynie Clyde (nie maj±cej nic wspólnego z Clyde założonym w 1877 roku). Spotkanie to zakończyło się wygran± ekipy z Glasgow aż 11-0! Mimo, iż zespół rozegrał dwa mecze w 1872 roku to za oficjaln± datę założenia klubu uznaje się 15 lipca 1873 roku kiedy to oficjalnie zarejestrowano istnienie Rangers Football Club.

   Pierwsze lata istnienia klub spędził na rozgrywaniu szeregu spotkań towarzyskich oraz uczestnictwie w rozgrywkach o Puchar Szkocji. Niestety w tych jedynych oficjalnych wówczas rozgrywkach na terenie Szkocji Rangers musieli ust±pić pola innemu klubowi z Glasgow, a mianowicie Queen's Park oraz mniejszym i zapomnianym dzisiaj klubom. W 1877 roku Rangers udało się doj¶ć do finału tych rozgrywek, gdzie ulegli jednak zespołowi Vale of Leven 2-3. Dwa lata póĽniej klub ponownie doszedł do finału i kolejny raz ich rywalem byli piłkarze z Vale of Leven. Spotkanie zakończyło się remisem 1-1. Ku zaskoczeniu wszystkich piłkarze Rangers zrezygnowali z gry w rewanżu i tym samym stracili szansę na zdobycie swojego pierwszego trofeum. Ciekawostk± z tego okresu jest fakt, iż Rangers brali również udział w rozgrywkach o... Puchar Anglii! Mało tego w 1887 roku doszli do półfinału, gdzie ulegli Aston Villi. W zwi±zku z brakiem systemu ligowego kluby w Szkocji organizowały gry kontrolne pomiędzy sob±. Nie miały one większej rangi, aż do 1888 roku... Wówczas to w Glasgow powołano do życia Celtic Football Club, który stał się nierozł±czn± czę¶ci± historii Rangers. Oba kluby spotkały się w meczu towarzyskim, który zakończył się wygran± Celticu 5-2.

   W 1890 roku rozpocz±ł się nowy rozdział nie tylko w historii Rangers, ale i całej szkockiej piłki. Do życia powołano Scottish League. Inauguracyjny sezon 1890-91 piłkarze z Glasgow zakończyli z identyczn± liczb± punktów co ekipa Dumbarton. Dodatkowe spotkanie pomiędzy oboma klubami zakończyło się remisem 2-2 i władze ligi postanowiły podzielić tytuł mistrzowski pomiędzy dwa zespoły. W 1894 roku Rangers pierwszy raz w swojej historii zdobyli Puchar Szkocji pokonuj±c w decyduj±cym meczu zespół Celticu 3-1. XIX wiek Rangers zakończyli maj±c na swoim koncie dwa tytuły mistrzowskie oraz trzy Puchary Szkocji. W 1899 roku klub, który chciał odgrywać coraz większ± rolę w szkockiej piłce postanowił zatrudnić swojego pierwszego menadżera. Został nim dotychczasowy sekretarz klubu William Wilton. Do życia powołano spółkę zarz±dzaj±c± klubem - The Rangers Football Club Ltd oraz pierwszy zarz±d, na czele którego stan±ł prezes James Henderson. Rangers FC stanęło na pocz±tku drogi do stania się największym i najbardziej utytułowanym klubem w historii szkockiej piłki.

   Pocz±tki pierwszej dekady XX wieku upłynęły pod znakiem dominacji Rangers. W tym czasie klub z Ibrox zdobył trzy tytuły mistrzowskie (w 1900, w 1901 oraz w 1902 roku), a w 1903 roku także Puchar Szkocji - na kolejny trzeba było czekać aż... 25 lat! Kolejne lata to dominacja Celticu w lidze, który aż sze¶ć razy z rzędu sięgał po mistrzostwo kraju. W 1911 roku Rangers ponownie wrócili na tron zdobywaj±c również w kolejnych dwóch sezonach tytuły mistrzowskie. Klub stale się rozwijał w dużej mierze dzięki po¶więceniu menadżera Williama Wiltona (kolejne tytuły w 1918 i w 1920 roku). 2 maja 1920 roku dzień po zakończeniu sezonu doszło do nieszczę¶liwego wypadku na jachcie, na skutek którego Wilton poniósł ¶mierć. Funkcję menadżera Rangers przej±ł jego dotychczasowy asystent Bill Struth.

   Nikt nie przypuszczał, że Struth stanie się osob± najdłużej sprawuj±cym t± zaszczytn± funkcję - odszedł bowiem na emeryturę dopiero w 1954 roku. Lata dwudzieste oraz trzydzieste XX wieku to całkowita dominacja Rangers w lidze. Od sezonu 1920-21 (pierwszy pod wodz± Strutha) do momentu wybuchu II wojny ¶wiatowej The Gers zdobyli aż czterna¶cie tytułów mistrzowskich! Tylko co pewien czas który¶ z zespołów był w stanie zastopować klub z Ibrox, który z składzie miał takie ówczesne gwiazdy szkockiej piłki jak przykładowo Sandy'ego Archibalda, Andy'ego Cunnnighama, Geordie'ego Hendersona czy Davida Meiklejohna. Sztuka ta udała się czterokrotnie Celticowi (w 1922, w 1926, w 1936 oraz w 1938 roku) i raz Motherwell (w 1932 roku). Warto wspomnieć, że w tym okresie Rangers zanotowali jedn± poważn± wpadkę, a mianowicie w sezonie 1925-26 zajęli dopiero szóst± lokatę w lidze - najniższe miejsce w trakcie swojej całej historii występów na najwyższym szczeblu ligowym w Szkocji. W przeciwieństwie do Wiltona Struth miał więcej szczę¶cia w rozgrywkach Pucharu Szkocji. Piłkarze The Gers pod jego wodz± zdobyli to trofeum sze¶ciokrotnie (w 1928, w 1930, w 1932, w 1934, w 1935 oraz w 1936 roku).

   Wybuch II Wojny ¦wiatowej spowodował zawieszenie oficjalnych rozgrywek piłkarskich przez Scottish FA. Kluby postanowiły jednak powołać do życia zastępcz± ligę. Rangers przyst±pili do Emergency War League, któr± zwyciężyli. W kolejnym sezonie utworzono dwie osobne ligi: Północn± oraz Południow±. Klub z Ibrox zdominował rozgrywki Southern League zdobywaj±c w nich mistrzostwo w kolejnych sze¶ciu sezonach. Oprócz rozgrywek ligowych stworzono Emergency War Cup, który po jednym sezonie przemianowano w Southern League Cup (na północy kraju rozgrywano Northern League Cup), który był prekursorem aktualnego Pucharu Ligi Szkockiej. Również i w tych rozgrywkach The Gers byli poza zasięgiem innych zdobywaj±c pięć z siedmiu pucharów.

   Po zakończeniu II Wojny ¦wiatowej Struth prowadził Rangers do końca sezonu 1953-54 zdobywaj±c po drodze cztery mistrzostwa (w 1947, w 1949, w 1950 oraz w 1953 roku), cztery Puchary Szkocji (w 1948, w 1949, w 1950 oraz w 1953 roku), a także dwa razy triumfował w nowoutworzonym po wojnie Pucharze Ligi (w 1947 oraz w 1949 roku). Najbardziej udany był więc sezon 1948-49 kiedy to Rangers zdobyli pierwsz± w historii potrójn± koronę. Sezon 1953-54 okazał się jałowy, gdyż klub nie zdobył żadnego trofeum. Wówczas to zarz±d Rangers zasugerował 78-letniemu Struthowi przej¶cie na trenersk± emeryturę zaoferowawszy jednocze¶nie funkcję wiceprezesa klubu. Na jego następcę wybrano byłego gracza Rangers Scota Symona. Nowy menadżer zakończył swój debiutancki sezon bez żadnego pucharu. Kolejne lata były już lepsze i do końca lat pięćdziesi±tych klub trzykrotnie zwyciężył w lidze (w 1956, w 1957 i w 1959 roku). W sezonie 1963-64 drugi raz w swojej historii Rangers zdobyli potrójn± koronę (mistrzostwo, Puchar Szkocji oraz Puchar Ligi). Oprócz rozgrywek krajowych Rangers zaczęli występować w tworzonych wła¶nie europejskich pucharach. W sezonie 1956-57 w I rundzie Pucharu Europy Mistrzów Krajowych ulegli jednak francuskiemu Nice. W sezonie 1960-61 The Gers odnie¶li swój pierwszy międzynarodowy sukces awansuj±c do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. Niestety w dwumeczu okazali się słabsi od włoskiej Fiorentiny. Sze¶ć lat póĽniej Rangers ponownie doszli do finału tych rozgrywek, gdzie jednak w decyduj±cym spotkaniu przegrali 0-1 z Bayernem Monachium. Dobra postawa w europejskich pucharach nie przełożyła się na krajowe rozgrywki, gdzie Rangers prezentowali się coraz słabiej. W listopadzie 1967 klub postanowił zwolnić Symona z funkcji menadżera (jego ostateczny bilans to 6 mistrzostw, 4 Puchary Szkocji oraz 4 Puchary Ligi), który przejdzie do historii jako jedyny, który dwukrotnie wprowadził Rangers do finału europejskiego pucharu.

   Następc± Symona został jego asystent David White. 34-latek niezwykle udanie rozpocz±ł swoj± przygodę z The Gers notuj±c passę 26 spotkań bez porażki w lidze (23 zwycięstwa i 3 remisy)! Strat z pocz±tku sezonu mimo tej wspaniałej passy nie udało się jednak odrobić i mistrzostwo zdobył Celtic (dwa punkty przewagi). Również w kolejnym sezonie 1968-69 Rangers pod wodz± White'a zanotowali kolejn± udan± passę, tym razem nie przegrali w lidze przez 13 spotkań. Kolejny raz gór± okazał się na koniec sezonu Celtic (5 punktów przewagi). White wraz z piłkarzami nie zdołał w tym czasie zdobyć żadnego z krajowych pucharów. Udanie za to Rangers zaprezentowali się w europejskich pucharach dochodz±c najpierw do ćwierćfinału, a rok póĽniej do półfinału Pucharu Miast Targowych (w 1971 roku zast±pionego przez Puchar UEFA). Warto wspomnieć, że przed sezonem 1968-69 Rangers dokonali dwóch rekordowych jak na tamte czasy zakupów pozyskuj±c Alexa MacDonalda z St.Johnstone za 50,000 £ oraz Colina Steina z Hibernianu za 100,000 £. Władze kluby postanowiły nie czekać dłużej aż niedo¶wiadczony menadżer zacznie osi±gać sukcesy i po słabym pocz±tku sezonu 1969-70 zwolnili go z klubu. Co ciekawe w sezonie 1973-74 White poprowadził ekipę Dundee do Pucharu Szkocji. Jego następc± na Ibrox został William Waddell.

   Waddell były gracz Rangers (występował w klubie w czasach gdy trenerem był Struth) miał na swoim koncie osiem lat pracy w Kilmarnock, z któr± to drużyn± zdobył w 1965 roku mistrzostwo Szkocji, po czym postanowił... zostać dziennikarzem. W 1969 roku nie odmówił jednak zarz±dowi Rangers. Niestety podobnie jak White nie potrafił osi±gn±ć sukcesów na krajowym podwórku. Sezon 1969-70 The Gers zakończyli na drugim miejscu (osiem punktów straty do Celticu). W kolejnym wypadli jeszcze gorzej zajmuj±c dopiero czwart± lokatę (osiemna¶cie punktów do mistrzowskiego Celticu). W trakcie tego sezonu doszło do wielkiej tragedii w trakcie Old Firm Derby, w której zginęło 66 osób (więcej o tym smutnym wydarzeniu w dziale Ibrox). Po kolejnym fatalnym sezonie zakończonym na trzeciej pozycji w lidze (szesna¶cie punktów do Celticu) było jasne, że Waddell nie będzie prowadził drużyny w kolejnym sezonie. Jego decyzji o rezygnacji z funkcji menadżera nie zmienił nawet największy sukces w historii klubu jakim było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w 1972 roku. Rangers przyst±pili do tych rozgrywek jako finalista Pucharu Szkocji (porażka 1-2 z Celticiem w sezonie 1970-71). W drodze do finału The Gers eliminowali kolejno: Stade Rennais w I rundzie (1-1 we Francji, zwycięstwo 1-0 na Ibrox), Sporting Lizbona w ćwierćfinale (zwycięstwo 3-2 na Ibrox, porażka 3-4 w Portugalii i awans dzięki większej ilo¶ci bramek zdobytych na wyjeĽdzie) oraz Bayern Monachium w półfinale (remis 1-1 w Niemczech oraz zwycięstwo 2-0 na Ibrox). W finale rozegranym w Barcelonie 24 maja 1972 roku Rangers pokonali 3-2 Dynamo Moskwa po dwóch bramkach Willie Johnstona oraz jednej Colina Steina. W maju 1972 roku Waddell postanowił przyj±ć posadę w zarz±dzie Rangers.

   Kolejn± osob± na stanowisku menadżera został Jock Wallace - asystent Waddella. Miał przed sob± bardzo trudne zadanie. Rangers ostatni raz sięgnęli po mistrzostwo w 1964 roku, a ostatni triumf w krajowym pucharze zanotowali w 1966 roku (Puchar Szkocji, za¶ Puchar Ligi wywalczyli rok wcze¶niej). Zadanie było jeszcze trudniejsze zważywszy na fakt, że liga została zdominowana przez Celtic i w momencie objęcia przez Wallace'a posady menadżera lokalny rywal miał już na swoim koncie siedem tytułów mistrzowskich zdobytych z rzędu. Pierwsze dwa lata pracy Wallace'a na Ibrox to drugie (punkt straty do Celticu) i trzecie miejsce w lidze (5 punktów straty do Celticu). W drugiej połowie sezonu 1972-73 prowadzony przez niego zespół odniósł szesna¶cie ligowych wygranych z rzędu! Na osłodę niepowodzeń w lidze Rangers w końcu przełamali pucharow± niemoc i zdołali zdobyć Puchar Szkocji w 1973 roku (3-2 w finale z Celticiem). Trzeci sezon pod wodz± Wallace'a to przełamanie monopolu Celticu na mistrzostwo Szkocji (9 tytułów z rzędu) i po jedenastu latach tytuł powrócił na Ibrox. W kolejnym sezonie Rangers trzeci raz w swojej historii zdobyli potrójn± koronę. W sezonie 1976-77 The Gers nie zdobyli żadnego pucharu, ale już w następnym ponownie zdołali zwyciężyć we wszystkich trzech najważniejszych rozgrywkach. O ile Wallace odnosił sukcesy w krajowych rozgrywkach o tyle nie był w stanie nawi±zać do sukcesów swoich poprzedników w europejskich pucharach. Kto wie jak potoczyłaby się jego dalsza kariera trenerska na Ibrox gdyby nie jego sprzeczka z zarz±dem, która doprowadziła do zwolnienia go w maju 1978 roku. Ostatecznie Wallace opuszczał Ibrox z 3 mistrzostwami, 3 Pucharami Szkocji oraz 3 Pucharami Ligi.

   Zarz±d klubu powierzył funkcję menadżera piłkarskiej legendzie Rangers czyli Johnowi Greigowi, który w wieku 36 lat postanowił zakończyć karierę zawodnicz±. Niestety okazało się, że były kapitan The Gers nie był w stanie tak skutecznie prowadzić zespołu z ławki trenerskiej jak czynił to na boisku. Liga ponownie została zdominowana przez Celtic, a na północy Szkocji zaczęły wyrastać nowe potęgi w szkockim footballu, a mianowicie Aberdeen (prowadzone przez byłego piłkarza Rangers Alexa Fergusona) oraz Dundee United. Ostatecznie bilans Greiga na stanowisku menadżera to dwa Puchary Szkocji (w 1979 i w 1981 roku) oraz dwa Puchary Ligi (w 1979 i w 1982 roku). W paĽdzierniku 1983 roku po fatalnym pocz±tku sezonu Greig postanowił wsłuchać się w głos coraz bardziej niechętnych mu kibiców i podał się do dymisji. Ku zaskoczeniu wszystkich nowym menadżerem został... Jock Wallace, który został zwolniony przez klub w 1978 roku. Niestety jak mówi słynne powiedzenie, iż "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki" druga przygoda Wallace'a z Rangers nie była już aż tak udana. Dokończył fatalnie rozpoczęty sezon ligowy przez Greiga (czwarte miejsce i piętna¶cie punktów straty do mistrzowskiego Celticu), ale udało mu się zdobyć Puchar Ligi pokonuj±c 3-2 w finale Celtic, a hat-trickiem w tym meczu popisał się graj±cy debiutancki sezon w barwach The Gers Ally McCoist (sprowadzony jeszcze przez Greiga za 185,000 £ z Sunderlandu). Coraz słabsza gra w lidze i niepowodzenia w europejskich pucharach spowodowały, że Wallace jeszcze przed zakończeniem sezonu 1985-86 podał się do dymisji.

   Nowym menadżerem został Graeme Souness. Szkocki pomocnik sprowadzony z Sampdorii Genua został pierwszym w historii Rangers graj±cym menadżerem (w sumie przez cztery sezony wyst±pił w 73 spotkaniach zdobywaj±c w nich 5 bramek - z roku na rok wystawiał jednak siebie coraz rzadziej do gry). Zawieszenie angielskich drużyn w europejskich pucharach przez UEFA w zwi±zku z tragedi± na stadionie Heysel zwiększyło siłę przebicia Rangers na rynku transferowym i do klubu trafili reprezentanci Anglii Terry Butcher i Chris Woods. Już w swoim debiutanckim sezonie (po dokończeniu nieudanego sezonu Wallace'a) Souness wywalczył mistrzostwo oraz Puchar Ligi. Przed następnym sezonem na Ibrox trafił kolejny zaci±g z Anglii w postaci Trevora Francisa, Marka Waltersa i Ray'a Wilkinsa oraz maj±cego za sob± występy w Tottenhamie reprezentanta Szkocji Richarda Gougha. Niestety te spektakularne jak na szkockie warunki transfery nie dały upragnionego mistrzostwa i Rangers zakończyli sezon dopiero na trzeciej pozycji. Zdobyli jednak drugi raz z rzędu Puchar Ligi. W sezonie 1988-89 (sprowadzono przed nim m.in. reprezentanta Anglii Gary'ego Stevensa) Rangers zdobyli mistrzostwo wyprzedzaj±c o siedem punktów Aberdeen (przegrali jednak z The Dons finał Pucharu Ligi). Ten tytuł zapocz±tkował serię dziewięciu mistrzostw z rzędu, zwanej powszechnie Nine in a row.

   Bardzo ważnym dla póĽniejszej historii klubu wydarzeniem było przejęcie Rangers przez szkockiego biznesmena Davida Murray'a. Zakupił on za 6 mln £ pakiet większo¶ciowy akcji od Lawrence'a Marlborougha, a po zakończeniu sezonu 1988-89 mianował siebie prezesem klubu. Postanowił on zbudować w Glasgow potężny zespół i zacz±ł dokonywać zaskakuj±cych posunięć na rynku transferowym. Jednym z nich było bez w±tpienia sprowadzenie Mo Johnstona - katolika i byłego gracza Celticu. Oprócz niego pojawili się na Ibrox Anglicy Mark Hateley i Nigel Spackman, Holender Pieter Huistra oraz reprezentant ówczesnego ZSRR Oleg Kuznetsow. Murray zacz±ł inwestować coraz większe pieni±dze w klub, zarówno w zakupy piłkarzy jak i w jego infrastrukturę (w ci±gu 10 lat wydał blisko 140 mln £). Tuż pod koniec sezonu 1990-91 (mimo iż nadal trwała walka o mistrzostwo) z funkcji menadżera zrezygnował Souness przyjmuj±c ofertę swojego byłego klubu Liverpoolu. Jego następc± został jego dotychczasowy asystent Walter Smith. Poprowadził on Rangers do trzeciego mistrzostwa z rzędu. Przed kolejnym sezonem Rangers sprowadzili w swoje szeregi m.in. reprezentantów Szkocji Andy'ego Gorama i Stuarta McCalla oraz kolejnego radzieckiego gracza Alexeia Mikhailichenko. Niestety o ile w Szkocji skład ten pozwolił na zdobycie kolejnego mistrzostwa oraz pierwszego od jedenastu lat Pucharu Szkocji to w europejskich pucharach Rangers odpadli już w pierwszej rundzie PEMK przegrywaj±c ze Spart± Praga. Znacznie lepiej wypadli w kolejnym sezonie 1992-93 kiedy to zdobyli potrójn± koronę w Szkocji oraz bardzo dobrze spisali się w rozgrywkach międzynarodowych. Był to inauguracyjny sezon Ligi Mistrzów. Po wyeliminowaniu duńskiego Lyngby oraz w Bitwie o Wielk± Brytanię Leeds United Rangers znaleĽli się w grupie z CSKA Moskwa, Club Brugge i Olympique Marsylia. Niestety bezbramkowy remis w ostatnim meczu z Rosjanami spowodował, że pierwsze miejsce w grupie zajęli Francuzi i to oni zmierzyli się z AC Milan w wielkim finale, który wygrali 1-0.

   Kolejny sezon, kolejne transfery (m.in. Gordon Durie z Tottenhamu i Duncan Ferguson za 4 mln £ z Dundee United) i kolejne mistrzostwo (trzy punkty przewagi nad Aberdeen). Do kolekcji Rangers dodali jeszcze Puchar Ligi, jednak sporym rozczarowaniem było odpadnięcie już w pierwszej rundzie Ligi Mistrzów z Levski Sofia. Przed sezonem 1994-95 szeregi Rangers wzmocnili Duńczyk Brian Laudrup oraz Francuz Basile Boli. Ten pierwszy uznawany jest przez kibiców The Gers za najlepszego obcokrajowca jaki występował w barwach klubu z Ibrox. Rok póĽniej stworzył on niesamowity duet z pozyskanym z Lazio Paulem Gascoigne'em. W drużynie Rangers zaczęło pojawiać się coraz więcej piłkarzy zagranicznych. Przed i w trakcie sezonu 1995-96 na Ibrox zawitali Duńczyk Erik Bo Andersen, Holendrzy Theo Snelders i Peter van Vossen, Rosjanin Oleg Salenko (król strzelców Mistrzostw ¦wiata w 1994 roku) oraz Jugosłowianin Gordan Petrić. Pieni±dze wydawane na potęgę przez Murray'a zapewniały kolejne tytuły mistrzowskie, jednak nie przekładały się one na grę w Europie. Przełomowym, w złym słowa tego znaczeniu, dla klubu okazał się sezon 1997-98. Mimo kolejnego zaci±gu transferowego (pozyskanie m.in czwórki Włochów: Lorenzo Amoruso, Gennaro Gattuso, Marco Negri'ego i Sergio Porrini'ego oraz maj±cego za sob± występy w AS Roma Szweda Jonasa Therna) Rangers zajęli drugie miejsce w lidze ze strat± dwóch punktów do odradzaj±cego się po kryzysie finansowym Celticu. Klub nie zdołał zdobyć żadnego z krajowych pucharów i dodatkowo skompromitował się w europejskich pucharach. Jeszcze w lutym 1998 roku Walter Smith zapowiedział, że po zakończeniu sezonu opu¶ci klub, gdyż chce poszukać nowych wyzwań i przyj±ł ofertę Evertonu. Tuż po zakończeniu sezonu David Murray postanowił powierzyć misję prowadzenia zespołu pierwszemu zagranicznemu menadżerowi w historii Rangers. Jego wybór padł na Holendra Dicka Advocaata (byłego selekcjonera reprezentacji Holandii i trenera PSV Eindhoven).

   Mały Holender jak mówiono o tym szkoleniowcu postanowił przeprowadzić na Ibrox Pomarańczow± Rewolucję i otoczyć się swoimi rodakami. Już na pocz±tek przeprowadził swoiste czystki w klubie pozbywaj±c się takich ulubieńców kibiców jak Iana Durranta, Andy'ego Gorama, Richarda Gougha, Ally'ego McCoista (najskuteczniejszego strzelca w historii klubu) czy przede wszystkim Briana Laudrupa. W ich miejsce sprowadził takich graczy jak m.in. swoich rodaków Arthura Numana i Giovanni'ego van Bronckhorsta, Niemca Stefana Klosa czy Rosjanina Andreia Kanchelskisa. Ofensywa transferowa (wydano blisko 36 mln £ przy jednoczesnych przychodach ze sprzedaży wynosz±cych zaledwie ok 7,5 mln £) pozwoliła na zdobycie potrójnej korony w Szkocji i w miarę udany start w rozgrywkach o Puchar UEFA. Przed kolejnym sezonem Advocaat był już mniej rozrzutny i na Ibrox trafiło niewielu piłkarzy m.in. kolejny Holender Michael Mols oraz pierwszy w historii Rangers Polak Dariusz Adamczuk (pozyskany za darmo z Dundee). Klub opu¶ciła za to praktycznie ostatnia gwiazda z czasów Nine in a row - Ian Ferguson (rok póĽniej klub opu¶cił jeszcze Gordon Durie). Sezon 1999-2000 to drugie z rzędu mistrzostwo (z gigantyczn± przewag± 21 punktów nad drugim Celticiem) oraz ponowne zdobycie Pucharu Szkocji (przygodę z Pucharem Ligi Rangers zakończyli na ćwierćfinale). Lepiej niż rok wcze¶niej klub z Ibrox zaprezentował się w Europie awansuj±c do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Nadal jednak rzeczywisto¶ć nie spełniała oczekiwań Murray'a. Przed kolejnym sezonem (a także w jego trakcie) wydał na transfery blisko 31 mln £ (na sprzedaży Rangers zarobili za to niespełna 4 mln £). Aż 12 mln £ klub wydał na sprowadzenie z londyńskiej Chelsea reprezentanta Norwegii Tore André Flo. Oprócz niego na Ibrox pojawił się zaci±g Holendrów w osobach Berta Kontermana, Fernando Ricksena oraz przede wszystkim Ronalda de Boera, którego kupiono za 4,5 £ z Barcelony. Niestety gwiazdy Rangers nie zdołały wywalczyć trzeciego mistrzostwa z rzędu, a także nie zdołali zwyciężyć w żadnym z krajowych pucharów. Jedynym pocieszeniem był kolejny awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów.

   Niepowodzenia z poprzedniego sezonu spowodowały, że Advocaat postanowił przewietrzyć trochę kadrę, któr± opu¶cili m.in. Giovanni van Bronckhorst (rekordowy w historii transfer do Arsenalu za 8,5 mln £), Jörg Albertz czy Sergio Porrini. Na Ibrox zawitali za¶ m.in. Gruzin Shota Arveladze, a także Argentyńczyk Claudio Caniggia. Latem 2001 roku otwarto nowy kompleks treningowy Rangers - nazwany Murray Park. Słaby pocz±tek sezonu (odpadnięcie w eliminacjach do Ligi Mistrzów oraz mało efektowna gra w lidze) spowodowały, że w porozumieniu z Murray'em Advocaat podał się w grudniu do dymisji otrzymuj±c jednocze¶nie funkcję Dyrektora Sportowego. Nowym menadżerem został Alex McLeish, który z powodzeniem prowadził do tej pory Motherwell oraz Hibernian. O ile w lidze Rangers ponownie musieli uznać wyższo¶ć Celticu to McLeish zdołał zdobyć z drużyn± oba krajowe puchary. Szczególnie emocjonuj±cy był majowy finał Pucharu Szkocji, w którym Rangers pokonali 3-2 Celtic, a decyduj±cego o zwycięstwie gola The Gers zdobyli w ostatniej minucie kiedy to do bramki trafił ulubieniec kibiców Duńczyk Peter Lovenkrands. Niestety McLeish w przeciwieństwie do swojego poprzednika nie mógł pozwolić sobie na spektakularne transfery, gdyż Murray postanowił zacisn±ć pasa. Cały budżet na transfery McLeish przeznaczył na sprowadzenie za blisko 6 mln £ Mikela Artety z Barcelony (pieni±dze zostały uzyskane ze sprzedaży Flo do Sunderlandu). Mimo wszystko silna jak na szkockie warunki drużyna nawi±zała walkę z Celticiem. Rywalizacja o mistrzostwo trwała do ostatniej kolejki ligowej, w której Rangers rozgromili u siebie Dunfermline Athletic 6-1 i o jedn± bramkę okazali się lepsi od Celticu (oba kluby zgromadziły po 97 punktów). Bramkę na wagę mistrzostwa (pięćdziesi±tego w historii klubu) zdobył w doliczonym czasie gry z rzutu karnego Arteta. Oprócz mistrzostwa Rangers zdobyli oba krajowe puchary. Potrójna korona z pewno¶ci± osłodziła kibicom kompromitacje w europejskich pucharach jak± było odpadnięcie w I rundzie Pucharu UEFA z czesk± Viktori± Zizkov.

   Niestety brak pieniędzy z europejskich pucharów, a także spirala długów w jakie popadał klub spowodowały, że Ibrox opu¶cili po zakończeniu sezon 2002-03 tacy gracze jak Barry Ferguson, Lorenzo Amoruso, Bert Konterman, Claudio Caniggia czy Arthur Numan, który postanowił zakończyć karierę piłkarsk±. McLeish wydał skromny milion funtów na transfery, a w większo¶ci nowych graczy udało pozyskać się na zasadzie wolnych transferów (m.in. Norweg Henning Berg czy Gruzin Zurab Khizanishvili). The Gers zakończyli sezon z siedemnastopunktow± strat± do Celticu (!), a także nie udało im się zdobyć żadnego krajowego Pucharu. Przed następnym sezonem kolejna grupa piłkarzy opu¶ciła Ibrox (bracia De Boer, Mols, Arteta), ale udało się poprzez wolne transfery pozyskać napastników Dado Prso z AS Monaco i Nacho Novo z Dundee oraz obrońców Marvina Andrewsa z Livingston i Jean-Alaina Boumsonga z Auxerre. Tego ostatniego już po paru miesi±cach udało się sprzedać do Newcastle United za 8 mln £! Dzięki tym pieni±dzom McLeish mógł zim± wzmocnić zespół zakupuj±c Thomasa Buffela z Feyenoordu oraz odkupuj±c z Blackburn Rovers za 4,5 mln £ Barry'ego Fergusona (sprzedanego rok wcze¶niej za 7,5 mln £). Podobnie jak dwa lata wcze¶niej również w ostatniej kolejce SPL rozstrzygnęły się losy mistrzostwa. Po 37 kolejkach Rangers mieli dwa punkty straty do Celticu. Obrońca Marvin Andrews (reprezentant Trynidadu i Tobago) poprosił kibiców aby nadal wierzyli w mistrzostwo (jego słynne słowa Keep Believing). Rangers w ostatniej kolejce zwyciężyli w Edynburgu po bramce Novo 1-0 Hibernian. Celtic, który grał na wyjeĽdzie z Motherwell prowadził 1-0 i miał nadal dwa punkty przewagi nad Rangers. W 88 minucie napastnik gospodarzy Scott McDonald (prywatnie fan Celticu) doprowadził do wyrównania, które dawało mistrzostwo The Gers (oba kluby miały wówczas po 93 punty, ale klub z Ibrox miał już przed t± kolejk± lepszy bilans bramkowy). Gdy w ostatniej minucie McDonald ponownie skierował piłkę do siatki wiadomo już było, że mistrzostwo trafiło do r±k piłkarzy Rangers. Wydarzenia 22 maja 2005 roku znane s± jako Helicopter Sunday ze względu na fakt, iż władze SPL postanowiły, że puchar za mistrzostwo zostanie dostarczony na stadion helikopterem. Gdy Celtic prowadził 1-0 maszyna leciała do Motherwell, gdy jednak na stadionie Fir Park nast±pił zwrot akcji helikopter zmienił kurs na Edynburg. Oprócz mistrzostwa Rangers zdobyli jeszcze w tym sezonie Puchar Ligi pokonuj±c w finale 5-1 Motherwell.

   Przed sezonem 2005-06 McLeish ponownie nie miał zbyt wielu ¶rodków na transfery (wydał na nie niespełna półtora miliona funtów) i ponownie musiał rozgl±dać się na rynku wolnych zawodników. Udało mu się w ten sposób pozyskać trzech warto¶ciowych defensorów z Francji: Brahima Hemdani'ego, José-Karla Pierre-Fanfana i Juliena Rodrigueza oraz greckiego obrońcę Sotiriosa Kyrgiakosa. Niestety Rangers bardzo szybko zakończyli grę w krajowych pucharach, a także w Lidze Mistrzów (na fazie grupowej). Również w lidze grali bardzo słabo i już w lutym było wiadomo, że klub nie przedłuży kontraktu z McLeishem i na jego miejsce zostanie zatrudniony kto¶ inny. Coraz słabsza gra i morale spowodowały, że Rangers zakończyli ten sezon dopiero na trzecim miejscu w lidze z aż osiemnastoma punktami straty do mistrzowskiego Celticu. Następc± McLeisha został zgodnie z plotkami kr±ż±cymi od lutego Paul Le Guen, który miał na swoim koncie sukcesy z Olympique Lyon (trzy mistrzostwa z rzędu). Francuski szkoleniowiec postanowił wymienić trzon drużyny na dobrze sobie znanych piłkarzy z rynku francuskiego (Jérémy Clément, Lionel Letizi, Antoine Ponroy, William Stanger), a także pozyskał aż trzech piłkarzy Austrii Wiedeń (Czecha Libora Sionko, Słowaka Filipa Sebo oraz reprezentanta Bo¶ni i Hercegowiny Sasę Papaca). Z klubu pozbył się natomiast m.in. Andrewsa, Kyrgiakosa, Ricksena oraz przede wszystkim ku oburzeniu kibiców Lovenkrandsa. Drużyna Rangers po przeprowadzonej na niej francuskiej rewolucji spisywała się fatalnie w lidze (m.in pięć porażek w siedmiu meczach od wrze¶nia do listopada), a także odpadła z Pucharu Ligi po porażce 0-2 na Ibrox z występuj±cym wówczas w First Division St.Johnstone. W drużynie narastały coraz większe animozje pomiędzy szkockimi graczami a nowymi zawodnikami pozyskanymi przez Le Guena. Czarę goryczy przelał konflikt pomiędzy kapitanem Rangers Fergusonem a Francuzem. Le Guen pozbawił opaski kapitańskiej Fergusona. Prezes David Murray czuj±c coraz większ± niechęć kibiców i piłkarzy do trenera rozwi±zał z nim za porozumieniem stron umowę 4 stycznia 2007 roku. Tydzień póĽniej drużyna Rangers miała już nowego opiekuna.

   Praktycznie cała piłkarska Europa żyła tym kto zostanie nowym szkoleniowcem Rangers. Już fakt, iż odnosz±cy sukcesy nad Sekwan± Le Guen zdecydował się na podjęcie pracy w Glasgow było sporym zaskoczeniem, nie mniejszym jego zwolnienie już po pół roku. Również osoba nowego menadżera Rangers wzbudziła pewne kontrowersje. Rzadko zdarza się bowiem aby trener porzucał posadę selekcjonera swojego kraju aby podj±ć pracę w klubie. Tak uczynił bowiem Walter Smith, który drugi raz w swojej karierze postanowił przej±ć stery drużyny The Gers, a na swoich pomocników wzi±ł Ally'ego McCoista (został jego asystentem) oraz Kenny'ego McDowalla (został pierwszym trenerem drużyny). Wła¶nie to trio miało wg Murray'a wyci±gn±ć Rangers z kryzysu. W pierwszym meczu pod wodz± Smitha The Gers rozgromili w lidze Dundee United aż 5-0! Następnie zanotowali passę dwunastu spotkań ligowych bez porażki (dziewięć zwycięstw i trzy remisy), któr± przerwały dwie porażki na koniec sezonu z Kilmarnock oraz Aberdeen. Pod wodz± Smitha Rangers zagrali również w czterech spotkaniach Pucharu UEFA. W pierwszej rundzie pucharowej po fazie grupowej klub z Glasgow wyeliminował izraelski Hapoel Tel Aviv (5-2 w dwumeczu). W kolejnej rundzie Szkoci musieli uznać wyższo¶ć hiszpańskiej Osasuny przegrywaj±c 1-2 w dwumeczu. W zwi±zku ze sporymi stratami z pierwszej czę¶ci sezonu Smith zakończył rozgryki ligowe jedynie zdobyciem tytułu wicemistrza Szkocji (12 punktów starty do Celticu).

   Latem 2007 roku Walter Smith postanowił mocno przewietrzyć kadrę Rangers z wielu wynalazków Paula Le Guena. Wstępnie uczynił to już w styczniowym okienku transferowym tuż po powrocie na Ibrox żegnaj±c przede wszystkim przeciętn± kolonię francuskich piłkarzy. Do Glasgow zawitali natomiast tacy zawodnicy jak Daniel Cousin, Jean-Claude Darcheville, Lee McCulloch, Steven Naismith czy Steven Whittaker. Sezon 2007-08 zapisał się jako jeden z najlepszych w historii klubu jeżeli chodzi o występy w europejskich pucharach. Po wyeliminowaniu we wstępnych rundach czarnogórskiej Zety Golubovci oraz serbskiej Crveny Zvezdy Belgrad ekipa The Gers znalazła się w fazie grupowej Ligi Mistrzów. W rozgrywkach tych Rangers musieli uznać wyższo¶ć FC Barcelony oraz Olympique Lyon, z którym wygrali na Stade Gerland 3-0 (!), ale zdołali wyprzedzić w tabeli niemiecki VfB Stuttgart i awansować z trzeciego miejsca do fazy pucharowej UEFA Cup. Rangers w każdej rundzie zaskakiwali wszystkich eliminuj±c wyżej rozstawione drużyny, kolejno Panathinaikos Ateny, Werder Brema, Sporting Lizbona oraz Fiorentinę. Pierwszy raz od pamiętnego 1972 roku Rangers znaleĽli się w finale europejskiego pucharu. 14 maja 2008 roku klub z Glasgow zmierzył się w wielkim finale UEFA Cup na City of Manchester Stadium z Zenitem St.Petersburg. Rosyjski klub prowadzony przez Dicka Advocaata, byłego menadżera The Gers, okazał się lepszy i wygrał to spotkanie 2-0. Niestety gra na czterech frontach okazała się wysiłkiem ponad siły dla trapionego przez kontuzje zespołu z Ibrox. Na samej mecie ligowych rozgrywek Rangers zostali wyprzedzeni przez Celtic, który zdobył trzeci raz z rzędu mistrzostwo Szkocji. Na otarcie łez pozostały fanom dwa krajowe puchary. W finale Pucharu Ligi Rangers pokonali po rzutach karnych Dundee United (po 120 minutach wynik brzmiał 2-2), natomiast w finale Pucharu Szkocji pokonali 3-2 występuj±ce na zapleczu SPL Queen of the South.

   Latem 2008 roku Walter Smith postanowił wzmocnić swoj± drużynę takimi piłkarzami jak Madjid Bougherra, Steven Davis, Kyle Lafferty, Pedro Mendes czy Kenny Miller. Niestety sezon 2008-09 rozpocz±ł się od wielkiej katastrofy. Rangers w drugiej rundzie eliminacji do Ligi Mistrzów zostali wyeliminowani przez litewskie FBK Kowno. Porażka w dwumeczu oznaczała nie tylko koniec marzeń o Champions League i koniec przygody z europejskimi pucharami, ale poważne straty finansowe dla klubu. Całe siły zespół mógł skoncentrować więc na krajowych rozgrywkach. Nowy sezon SPL The Gers rozpoczęli w bardzo dobrym stylu i już w czwartej kolejce pokonali na wyjeĽdzie w Old Firm Derby ekipę Celticu 4-2! Niestety po porażce z The Bhoys na pocz±tku 2009 roku Rangers w pewnym momencie mieli aż siedem punktów straty do rywala zza miedzy. Walka o każdy punkt opłaciła się i tuż przed ostatni± kolejk± ekipa z Ibrox miała dwa punkty przewagi w tabeli nad Celticiem. W ostatnim meczu Rangers musieli wygrać na wyjeĽdzie z walcz±c± o start w europejskich pucharach drużyn± Dundee United. Można rzecz, że historia zatoczyła koło, gdyż Smith rozpoczynał swoj± drug± przygodę z Rangers wła¶nie od meczu z klubem z Tannadice Park. Rangers pewnie pokonali swoich przeciwników na wyjeĽdzie 3-0 i zdobyli 52. w historii tytuł mistrza Szkocji. Do tego trofeum The Gers dodali również Puchar Szkocji pokonuj±c w finale Falkirk 1-0. Niestety klub z Ibrox nie zdołał, wywalczyć potrójnej korony, gdyż w marcu przegrał finał Pucharu Ligi z Celticiem (0-2 po dogrywce). Triumf w lidze przyjęto z wielk± ulg±, gdyż oznaczał on wpływ 10 milionów funtów za start w rozgrywkach Ligi Mistrzów (mistrz Szkocji miał bowiem zapewniony w niej udział w kolejnej edycji) tak niezwykle cennych dla mocno zadłużonego klubu z Glasgow.

   Niestety kampania europejska w sezonie 2009-10 zakończyła się kompletnym fiaskiem. Rangers trafili do teoretycznie najsłabszej grupy w Lidze Mistrzów i... zajęli w niej ostatnie miejsce. O ile nie można kwestionować potencjału hiszpańskiej Sevilli, to jednak z ekip± VfB Stuttgart jak i przede wszystkim rumuńsk± Unire± Urziceni The Gers powinni nawi±zać wyrównan± walkę. Tak się jednak nie stało i klub z Ibrox w fatalnym stylu odpadł z rozgrywek. Na szczę¶cie dla kibiców piłkarze zrehabilitowali się ponownie w krajowych rozgrywkach. Z racji kłopotów finansowych i kadrowych Rangers nie byli faworytem SPL, a jednak bez problemów zdołali obronić tytuł mistrzowski (53. w historii klubu). Walter Smith udowodnił, że nazwiska nie graj±. W porównaniu do drużyny Celticu naszpikowanej pseudo-gwiazdami prowadzonej nieudolnie przez Tony'ego Mowbray'a, Smith zbudował ekipę niezwykle zgran± i oddan± klubowi. To przynosiło efekty nawet w najtrudniejszych chwilach w trakcie całego sezonu. Oprócz wspomnianego mistrzostwa Rangers dołożyli do kolekcji również 26. w historii Puchar Ligi. W finale tych rozgrywek pokonali skromnie 1-0 St.Mirren. Zwycięstwo to było o tyle cenne, iż The Gers odnie¶li je graj±c w... dziewi±tkę! Niestety klubowi nie udało się sięgn±ć po potrójn± koronę (pierwsz± od sezonu 2002-03), gdyż odpali w ćwierćfinale Pucharu Szkocji z Dundee United. Warty podkre¶lenia jest fakt, iż Walter Smith wraz ze swoim sztabem pracował od stycznia... bez kontraktów! Zawirowania wokół sprawy przejęcia klubu przez nowego wła¶ciciela spowodowały, że Smith i jego współpracownicy piastowali swoje funkcje na zasadzie umów o dzieło. Po zakończeniu sezonu menadżer The Gers (oraz jego podwładni) otrzymał propozycję nowego jednorocznego kontraktu, na któr± przystał. Zapowiedział jednak, iż sezon 2010-11 będzie jego ostatnim nie tyle na Ibrox, ale w całej trenerskiej karierze i zamierza przej¶ć na emeryturę. Jako swojego następcę już wówczas wyznaczył Ally'ego McCoista, który od 2007 roku był jego asystentem na Ibrox.

   Walter Smith jak zapowiedział tak też uczynił. Na nic zdały się pro¶by oto aby pozostał na swoim stanowisku tym bardziej, że na koniec sezonu 2010-11 klub z Ibrox został kupiony przez szkockiego milionera Craiga Whyte'a (odkupił on udziały od Davida Murray'a za symbolicznego funta), który miał spłacić wszystkie długi Rangers i zapewnić stabilno¶ć finansow± dla tego klubu. Smith konsekwentnie trzymał się decyzji o tym, aby po zakończeniu rozgrywek przej¶ć na w pełni zasłużon± emeryturę. Ostatni mecz w europejskich pucharach, ostatni mecz w Pucharze Ligi, ostatni mecz w Pucharze Szkocji, ostatnie Old Firm Derby, ostatni mecz na Hampden Park, ostatni mecz na Ibrox i w końcu ostatni mecz w roli szkoleniowca The Gers. Ten sezon był pełen pożegnań dla Smitha... Jeżeli chodzi o występy w europejskich pucharach to 63-letni menadżer godnie się z nimi pożegnał. Rangers trafili do bardzo trudnej grupy w Lidze Mistrzów maj±c za przeciwników Manchester United (który doszedł ostatecznie do finału ulegaj±c w nim 1-3 Barcelonie), Valencię i turecki Bursaspor. Odnosz±c jedn± wygran± i notuj±c trzy remisy (w tym sensacyjny na Old Trafford) Rangers zajęli trzecie miejsce trafiaj±c do fazy pucharowej Europa League. W 1/16 zdołali wyeliminować Sporting Lizbona, ale w 1/8 zostali pokonani przez PSV Eindhoven. Walter Smith maj±c przed sezonem skromne fundusze na transfery większo¶ć przeznał na zakup jednego zawodnika, a mianowicie Nikicy Jelavica z Rapidu Wiedeń (kosztował on 4 mln £), który po sprzedaży w styczniu 2011 roku Kenny'ego Millera do Bursasporu przej±ł jego obowi±zki w zdobywaniu bramek. Chorwat zapewnił swoim golem m.in. Puchar Ligi, który The Gers zdobyli pokonuj±c 2-1 w finale po dogrywce Celtic. Wszystko wskazywało jednak, że Smith pożegna się z Rangers zdobywaj±c tylko to trofeum. Klub z Ibrox odpadł bowiem w pi±tej rundzie Pucharu Szkocji z Celticiem za¶ w rozgrywkach ligowych to wła¶nie The Bhoys byli przez cały sezon faworytem do końcowego triumfu... Smith kolejny raz udowodnił jednak, że jest wybitnym trenerem. Maj±c bardzo w±sk± kadrę trapion± przez kontuzje i kartki (bywały mecze ligowe, w których nie był w stanie obsadzić w cało¶ci ławki rezerwowych) zdołał zdobyć mistrzostwo SPL! Rangers wykorzystali potknięcie Celticu w zaległym meczu z Inverness (2-3) i nie oddali do końca prowadzenia w lidze. W ostatniej kolejce fani Celticu liczyli na kolejne Helicopter Sundsay... nic jednak z tego, bowiem chc±cy godnie pożegnać swojego menadżera piłkarze The Gers rozgromili na wyjeĽdzie 5-1 Kilmarnock i zapewnili klubowi 54. w historii tytuł mistrzowski, a dziesi±ty w karierze Waltera Smitha. Oprócz tego szkoleniowiec ten zdobył z klubem z Ibrox pięć Pucharów Szkocji oraz sze¶ć Pucharów Ligi staj±c się drugim u boku słynnego Billa Strutha najwybitniejszym menadżerem w historii Rangers Football Club.

   Namaszczony na następcę Smitha McCoist zdołał utrzymać praktycznie cał± mistrzowsk± ekipę. Zespół zdecydował się opu¶cić jedynie Madjid Bougherra, który mimo zainteresowania jego osob± ze strony kilku angielskich klubów zdecydował się przej¶ć do ligi katarskiej. Drużynę wzmocnili za to m.in. Amerykanin Carlos Bocanegra, Rumun Dorin Goian oraz Szkot Lee Wallace. Niestety klub bardzo szybko zakończył swoj± przygodę z europejskimi pucharami. Najpierw odpadł w eliminacjach do Ligi Mistrzów ze szwedzkim Malmö FF, a następnie w eliminacjach do Europa League ze słoweńskim Mariborem. W lidze The Gers radzili sobie bardzo dobrze. Po remisie na inaugurację z Hearts odnie¶li następnie dziewięć zwycięstw z rzędu. Koniec roku okazał się jednak mniej udany i Rangers zaczęli traci punkty. W mediach coraz gło¶niej zaczęto mówić o kłopotach finansowych w jakie wpędził klub jego poprzedni wła¶ciciel David Murray i machlojkach podatkowych jego ekipy, kontynuowanych przez Whyte'a. 14 lutego 2012 roku S±d Najwyższy w Edynburgu wyznaczył londyńsk± firmę Duff & Phelps jako zarz±d komisaryczny klubu. W zwi±zku z przepisami obowi±zuj±cymi w SPL władze ligi odjęły 10 punktów w tabeli drużynie The Gers. Wkrótce okazało się, że klub jest zadłużony na blisko 130 milionów funtów i w przypadku niekorzystnych dla siebie wyroków s±dowych będzie musiał zostać zlikwidowany. W mediach coraz czę¶ciej mówiono o osobach, które chc± odebrać z r±k Whyte'a klub z Ibrox i ratować Rangers. Ostatecznie zarz±d komisaryczny doszedł do porozumienia z konsorcjum Sevco, na którego czele stał szkocki biznesmen Charles Greeen. Chciał on polubownie zredukować długi klubu (Company Voluntary Arrangement), jednak pomysł ten został odrzucony przez wierzycieli. Ostatecznie Green zakupił 14 czerwca 2012 roku klubowe aktywa (Ibrox Stadium, o¶rodek Muray Park, kontrakty zawodników, a przede wszystkim prawa do dziedzictwa klubu, czyli jego nazwę, herb, a także historię). Cało¶ć została przetransferowana do nowej spółki The Rangers Football Club Ltd (przekształcono w ni± konsorcjum Sevco). Wkrótce stara spółka zarz±dzaj±ca klubem The Rangers Football Club plc (przekształcona w 2000 roku z założonej w 1899 roku The Rangers Football Club Ltd) została zlikwidowana przez firmę BDO Stoy Hayward LLP, która otrzymała za zadanie postawienie przed odpowiedzialno¶ci± byłych dyrektorów i wła¶cicieli, którzy doprowadzili do jej upadku. W zwi±zku z powołaniem do życia nowej spółki (NewCo) w my¶l przepisów Rangers musieli wyst±pić do Scottish Premier League o ponowne przyjęcie klubu w jej szeregi. Kluby SPL w głosowaniu opowiedziały się przeciwko przyjęciu Rangers (przeciw głosowało 10 klubów, a jeden konkretnie Kilmarnock wstrzymał się od głosu). Niespełna dwa tygodnie póĽniej Rangers zostali przyjęci w szeregi Scottish Football League, ale nie jak przypuszczali do First Division, ale na najniższy szczebel szkockiej piłki zawodowej, czyli do Third Division.

   Latem 2012 roku zawirowania wokół klubu wykorzystała czę¶ć piłkarzy Rangers i uznaj±c, iż upadek starej spółki oznacza koniec ich zobowi±zań wobec klubu opu¶ciła Glasgow. Uczynili tak m.in. Steven Davis, Kyle Lafferty, Allan McGregor, Steven Naismith oraz Steven Whittaker. Nieliczni do¶wiadczeni gracze tacy jak Neil Alexander, Lee McCulloch czy Lee Wallace postanowili pozostać na Ibrox. Wsparci młodzieżowcami i kilkoma zawodnikami, którzy o dziwo postanowili zamienić boiska SPL na boiska Third Division (Ian Black, Kevin Kyle i David Templeton z Hearts oraz Francisco Sandaza z St.Johnstone i Dean Shiels z Kilmarnock) rozpoczęli swój żywot w trzecioligowej rzeczywisto¶ci. O ile w lidze Rangers nie mieli sobie równych przez cały sezon to znacznie słabiej wypadli w krajowych pucharach. W Pucharze Ligi odpadli w ćwierćfinale przegrywaj±c 0-3 u siebie z Inverness CT, natomiast w Pucharze Szkocji w V rundzie ulegli na wyjeĽdzie również 0-3 ekipie Dundee United. Po raz pierwszy w swojej historii Rangers wzięli udział w rozgrywkach Scottish Challenge Cup organizowanych dla klubów SFL. Swoj± przygodę z tymi rozgrywkami zakończyli na ćwierćfinale ulegaj±c u siebie po rzutach karnych ekipie Queen of the South. Jeżeli chodzi o kwestie finansowe zwi±zane z klubem to 20 listopada 2012 roku S±d Najwyższy w Edynburgu ogłosił wyrok, w którym postanowił, że ż±dania HMRC (brytyjskiego Urzędu Skarbowego) na kwotę blisko 70 milionów £ w sprawie domniemanych zaległo¶ci podatkowych z lat 2001-2010, które w znacz±cym stopniu przyczyniły się do póĽniejszego bankructwa klubu były bezzasadne. Natomiast stosowanie przez Rangers za po¶rednictwem Murray Group Holdings (spółki należ±cej do byłego wła¶ciciela Davida Murray'a) modelu Employee Benefits Trust (EBT) za zgodny z obowi±zuj±cym wówczas prawem. Pod koniec lutego 2013 roku specjalna komisja pod przewodnictwem Lorda Nimmo Smitha powołana przez władze SPL uznała Rangers winnych postawionym im zarzutom, jednocze¶nie zaznaczaj±c, że klub z Ibrox nie uzyskał w ten sposób sportowej przewagi, tak więc nie odebrała wywalczonych przez Rangers tytułów mistrzowskich w latach 2001-10. Nałożyła jedynie karę finansow± na star± spółkę w wysoko¶ci 250 tys. funtów. Pod koniec sezonu coraz więcej uwagi media po¶więcały sprawom zwi±zanym z członkami zarz±du Rangers niż drużynie, która wywalczyła mistrzostwo SFL Third Division. Do dymisji podał się Dyrektor Generalny Charles Green, a Prezes Malcolm Murray nie uzyskał wotum zaufania ze strony Zarz±du.

   Jaka przyszło¶ć czeka Rangers? Tego nie wie nikt. Czy klub pozostanie w Szkocji, która chce przeprowadzić zmiany w strukturach ligowych? Czy będzie chciał pi±ć się na szczyt szkockiej piłki wcale nie maj±c gwarancji, że będzie w stanie szybko zdetronizować Celtic? Czy też może w końcu klub z Glasgow przeniesie się do znacznie mocniejszej ligi angielskiej o czy mówi się już od ponad kilkunastu lat? Jaka by nie była przyszło¶ć Rangers nigdy nie można zapominać o przeszło¶ci tego wspaniałego klubu, któr± postarałem się przedstawić pokrótce powyżej.

Jacek Korczak


Drużyna Rangers z sezonu 1893-94, w którym zdobyła Puchar Szkocji oraz Glasgow Cup (rozgrywki dla zespołów z Glasgow na poziomie seniorskim w latach 1887-1987)


Drużyna Rangers z sezonu 1896-97, w którym zdobyła Puchar Szkocji, Glasgow Cup oraz Merchants & Charity Cup (również Puchar dla drużyn z Glasgow, który rozgrywany był w latach 1876-1961)


Niepokonana ekipa Rangers z sezonu 1898-99, w którym odniosła komplet 18 zwycięstw w rozgrywkach Scottish League First Division (bilans bramkowy 79-18)


Prasowa zapowiedĽ towarzyskiego meczu Rangers - Preston North End, który inaugurował otwarcie nowego stadionu Rangers w 1887 roku


Piłkarze Rangers na stadionie, na którym rozgrywali mecze w latach 1887-99. Obiekt tez znajdował się tuż obok dzisiejszej wschodniej trybuny Ibrox


W 1888 roku rozpoczęła się rywalizacja z Celticiem. Z biegiem lat Old Firm Derby stały się słynne na cały piłkarski ¶wiat


Historyczne 2 udziały Rangers w Arsenalu zakupione w 1910 roku i sprzedane przez byłego wła¶ciciela klubu Craiga Whyte w lutym 2012 roku za 14,375 £


Drużyna Rangers z 1923 roku, w którym zdobyła mistrzostwo oraz Glasgow Cup


Bill Struth - menadżer wszechczasów w Rangers, który ma na swoim koncie: 18 tytułów mistrzowskich (plus dodatkowo 7 w tymczasowej lidze wojennej), 10 Pucharów Szkocji, 2 Puchary Ligi (plus 5 w trakcie II Wojny ¦wiatowej), a także 19 razy zwyciężał w Glasgow Cups oraz 17 w Glasgow Merchant Charity Cups


Program meczowy Rangers vs Fiorentina (pierwsze spotkanie finałowe Pucharu Zdobywców Pucharów


Colin Stein i John Greig - legendarni piłkarze Rangers z lat 60-tych i 70-tych


Colin Stein zdobywa bramkę w zwycięskim 3-2 finale Pucharu Zdobywców Pucharów przeciwko Dynamo Moskwa (3-2) na stadionie Camp Nou w Barcelonie


Pikarze Rangers z Pucharem Zdobywców Pucharów w szatni tuż po meczu


John Greig - legendarny piłkarz Rangers, ale niestety bardzo słaby menadżer..


Ally McCoist po podpisaniu kontraktu z Rangers


Duet Walter Smith - Graeme Souness podjęli pod koniec lat 80-tych misję przywrócenia Rangers na szczyt szkockiej piłki


Terry Butcher - pierwszy z wielkich piłkarzy sprowadzonych na Ibrox


David Murray - nowy wła¶ciciel Rangers


Bitwa o Wielk± Brytanię z Leeds United w 1992 roku


Duet Brian Laudrup & Paul Gascoigne poprowadził Rangers do wielu krajowych sukcesów


Walter Smith odchodził z Rangers w 1998 roku po dobrze wykonanej pracy. Samodzielnie zdobył na Ibrox 6 mistrzostw, 3 Puchary Szkocji oraz 3 Puchary Ligi


Holender Dick Advocaat już w swoim debiutanckim sezonie zdobył z Rangers potrójn± koronę


Dariusz Adamczuk - pierwszy Polak w barwach Rangers


Tore André Flo - najdroższy zakup w historii klubu


Kapitan Barry Ferguson z pucharem za mistrzostwo w 2003 roku zdobytym w ostatniej kolejce sezonu


Menadżer Alex McLeish mimo skromnych ¶rodków finansowych potrafił zdobyć dwa razy mistrzostwo


Proste słowa Keep Believing wypowiedziane przez Marvina Andrewsa były swoist± inspiracj± w końcówce emocjonuj±cego sezonu 2004-05


Drużyna Rangers z pucharem za mistrzostwo w 2005 roku na stadionie Easter Road w Edynburgu


Paul Le Guen - trenerska pomyłka Rangers


Konflikt na linii Le Guen - Ferguson doprowadził do zwolnienia tego pierwszego z klubu


Powrót Waltera Smitha do Rangers. Wraz z asystentem Ally McCoistem i trenerem Kenny McDowallem podj±ł się ponowni misji przywrócenia Rangers na szczyt


Rzut karny wykonany przez Nacho Novo dał piłkarzom Rangers awans do finału Pucharu UEFA w 2008 roku


Niestety piłkarze Rangers przegrali finałowy pojedynek 0-2 z rosyjskim Zenitem St.Petersburg


Mistrzowska ekipa Rangers z sezonu 2008-09


Walter Smith z pucharem za mistrzostwo w 2009 roku


Feta po zdobyciu mistrzostwa w 2010 roku


3 in a row - mistrzostwo w sezonie 2010-11


Niebo zapłakało nad Glasgow po ostatnim spotkaniu Waltera Smitha w roli menadżera Rangers


David Murray i Craig Whyte - dwaj byli wła¶ciciele klubu, którzy doprowadzili Rangers do upadku


OdpowiedĽ fanów na zawirowania wokół klubu


Charles Green - człowiek, który podj±ł się misji odbudowy klubu z Ibrox. Od samego pocz±tku musiał jednak walczyć o zaufanie ze strony kibiców Rangers. Niestety również i wokół jego osoby narastało coraz więcej niedomówień..


Peterhead - pierwszy przystanek Rangers w drodze na szczyt szkockiej piłki


Mecz Rangers - Stirling Albion w trakcie, którego ¶więtowano 140-lecie klubu ogl±dało 49,913 widzów - rekord ¶wiata na IV poziomie rozgrywek piłkarskich


We are the Rangers - kibice, największy kapitał klubu



© by www.RangersPoland.com.pl
all rights reserved 2007-13
design by Jacek Korczak