Kariera piłkarska: AS Bari (1988-95), AC Mantova (1991-92 - wypożyczenie), Pescara Calcio (1992-93 - wypożyczenie), AC Fiorentina (1995-97), Rangers (1997-2003), Blackburn Rovers (2003-06), SS Cosmos (od 2008)
Sukcesy z Rangers: mistrzostwo (1999, 2000, 2003), Puchar Szkocji (1999, 2000, 2002, 2003), Puchar Ligi (1999, 2002, 2003)
Sezonowe statystyki w Rangers:
1997-98: 6 spotkań / 0 goli (liga 4/0, Puchar Szkocji 2/0)
1998-99: 49/3 (liga 33/1, Puchar Szkocji 4/1, Puchar Ligi 3/1, Europa 9/0)
1999-00: 46/5 (liga 30/2, Puchar Szkocji 3/1, Puchar Ligi 2/0, Europa 11/2)
2000-01: 40/4 (liga 29/2, Puchar Szkocji 1/0, Puchar Ligi 2/1, Europa 8/1)
2001-02: 47/6 (liga 28/4, Puchar Szkocji 6/1, Puchar Ligi 4/0, Europa 9/1)
2002-03: 32/6 (liga 24/4, Puchar Szkocji 5/2, Puchar Ligi 2/0, Europa 1/0)
Razem: 220/24 (liga 148/13, Puchar Szkocji 21/5, Puchar Ligi 13/2, Europa 38/4)
Lorenzo Pier Luigi Amoruso urodził się 28 czerwca 1971 r. w Bari na południu Włoch. Jako chłopiec zapisał się do miejscowego AS Bari, z którym w wieku 17 lat podpisał swój pierwszy kontrakt. Niestety dla Amoruso ówczesny trener klubu nie widział miejsca dla młodego piłkarza, gdyż zespół najpierw wywalczył awans z Serie B, a następnie występował w Serie A. Młody Lorenzo musiał zadowolić się jedynie grą w rezerwach klubu. W sezonie 1991-92 został wypożyczony do AC Montova (Serie C2 - 4 liga włoska), gdzie w barwach tego klubu wystąpił w 13 spotkaniach i strzelił jednego gola. W następnym sezonie Lorenzo ponownie został wypożyczony, tym razem do Pescara Calcio. Był to sportowy awans dla Włocha, ponieważ jego nowy klub grał w Serie A. Lorenzo nie zdołał uchronić zespołu przed spadkiem z ligi, ale zagrał w 19 spotkaniach i ponownie zdobył jedną bramkę. Zanotował również dwa występy w reprezentacji Włoch Under-21. Dwa sezony spędzone na wypożyczeniach sprawiły, że Bari postanowiło skorzystać w końcu z jego usług. W latach 1993-95 był on podstawowym środkowym obrońcą zespołu ze Stadio San Nicola. W sumie zagrał w 75 meczach i strzelił aż 8 goli. Amoruso zaczęły interesować się znacznie mocniejsze kluby od jego rodzimego Bari...
Latem 1995 r. Amoruso przeszedł do AC Fiorentiny. W debiutanckim sezonie w barwach "Violi" zajął z klubem trzecie miejsce w Serie A i zdobył Puchar Włoch pokonując w finale Atalantę Bergamo (Amoruso zdobył jedną z bramek w wygranym 2-0 drugim spotkaniu finałowym). W następnym sezonie klub zajął dopiero dziewiątą lokatę w lidze, ale zdobył Superpuchar Włoch (wygrana z AC Milan, mistrzem Włoch) i zanotował bardzo dobry występ w Pucharze Zdobywców Pucharów dochodząc aż do półfinału, gdzie uległ FC Barcelonie, która ostatecznie wygrała te rozgrywki. Amoruso wyrobił sobie wówczas markę solidnego środkowego obrońcy, którym zaczęły interesować się przede wszystkim kluby z Wielkiej Brytanii. Najbardziej konkretni okazali się działacze Rangers i 29 maja 1997 r. Lorenzo przeszedł z Fiorentiny na Ibrox za 4 miliony funtów. Swój dwuletni pobyt na Stadio Artemio Franchi zakończył na rozegraniu 54 spotkań, w trakcie których strzelił trzy bramki. Do ekipy "The Gers" włoskiego piłkarza sprowadził Dick Advocaat, jednak pierwszy sezon z powodu kontuzji można uznać za kompletnie nieudany. Amoruso zagrał jedynie na koniec sezonu w czterech meczach ligowych i dwóch pucharowych. "Zabłysnął" w nich jednak brutalną grą i otrzymał trzy żółte kartki i jedną czerwoną!
Tym większe było zaskoczenie fanów Rangers, kiedy holenderski menadżer powierzył Amoruso... funkcję kapitana klubu w następnym sezonie! Wiele osób spodziewało się, że opaskę kapitańską otrzyma sprowadzony z PSV Eindhoven Arthur Numan, z którym to Advocaat już wcześniej pracował właśnie w Holandii. "Mały Generał" postanowił jednak zaufać Włochowi. Sezon 1998-99 Rangers zakończyli zdobyciem potrójnej korony w Szkocji (mistrzostwo, Puchar Szkocji i Puchar Ligi). Amoruso wystąpił w 49 spotkaniach (licząc wszystkie rozgrywki) i strzelił 3 bramki (w Pucharze Ligi przeciwko Alloa Athletic, w Pucharze Szkocji ekipie Falkirk i w lidze przeciwko Dundee United). W kolejnych sezonach Amoruso umocnił swoją pozycję na Ibrox. Fani klubu przestali zwracać uwagę na jego pochodzenie i wyznanie (Lorenzo jest Katolikiem), a doceniali jego oddanie drużynie Rangers. Włoch wielokrotnie popadał w konflikty z Advocaatem, nie zgadzając się co do jego niektórych decyzji, stąd też media sugerowały jego odejście z Glasgow (m.in. do Sunderlandu). Holenderski szkoleniowiec sprowadzał coraz to nowych piłkarzy, którzy teoretycznie mieli wygryźć ze składu Amoruso (m.in. Bert Konterman, który ostatecznie grywał na pozycji defensywnego pomocnika), jednak on ciągle bronił swojej pozycji. W sezonie 1999-2000 klub zdobył ponownie mistrzostwo Szkocji i puchar kraju. Amoruso zagrał w 46 spotkaniach i strzelił 5 bramek (dwie w europejskich pucharach przeciwko Haka Valeakoski i PSV Eindhoven, jedną w SFA Cup ekipie Hearts oraz dwie w lidze, przeciwko Motherwell i tą najważniejszą drużynie Celticu).
Nastał jednak sezon 2000-01... Rangers zanotowali bardzo słaby początek rozgrywek odpadając w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Przed ostatnią kolejką tego etapu Champions League "The Gers" mieli realne szanse na awans, ale musieli pokonać u siebie ostatnie w tabeli AS Monaco... Niestety dwa indywidualne błędy Amoruso spowodowały, że mecz zakończył się wynikiem 2-2 i Rangers zajęli jedynie trzecie miejsce w grupie. Włochowi nie pomógł również kolejny konflikt z Advocaatem i ostra gra na boisku (do meczu z Monaco miał 7 żółtych kartek na koncie). Holender postanowił odebrać Amoruso opaskę kapitańską i przekazać ją młodemu Szkotowi, który zdobywał coraz większe uznanie w oczach wszystkich na Ibrox. Nowy kapitanem został... Barry Ferguson. Amoruso mocno zacisnął zęby i nie poddał się. Nadal zachował miejsce w wyjściowej jedenastce, kończąc sezon rozgrywając 43 mecze i strzelając 4 bramki (przeciwko Herfolge w eliminacjach Ligi Mistrzów, Aberdeen w Pucharze Ligi oraz dwie w lidze przeciwko Kilmarnock i ponownie Celticowi). Niestety Rangers zakończyli ten sezon bez żadnego pucharu... Kolejny sezon Amoruso rozpoczął już bez opaski kapitańskiej, która na stałe trafiła do rąk Fergusona. Klub grał jednak słabo i w grudniu doszło do zmiany szkoleniowca. Advocaat zrzekł się swojej posady przyjmując stanowisko dyrektora sportowego. Nowym menadżerem został natomiast Alex McLeish. Klub zakończył sezon zdobywając dwa krajowe puchary, a Lorenzo ponownie mocno się do tego przyczynił rozgrywając 47 spotkań w barwach "The Gers" i zdobywając największą liczbę bramek w swojej karierze na Ibrox, bo aż 6 (w Pucharze UEFA z Dynamem Moskwa, w Pucharze Szkocji z Berwick Rangers oraz w lidze dwie przeciwko Dundee Utd i po jednej ekipom Aberdeen i Livingston). Świetną grę Włocha docenili inni piłkarze grający w SPL przyznając mu nagrodę SPFA Players' Player of the Year. Umocnił również swoją pozycję wśród fanów Rangers, stając się postacią niemal kultową.
Sezon 2002-03 był ostatnim sezonem Amoruso na Ibrox. Klub ponownie wygrał oba krajowe puchary (Lorenzo zdobył jedynego gola w finale SFA Cup przeciwko Dundee) oraz zdobył mistrzostwo Szkocji. Włoski stoper ponownie błysną fantastyczną skutecznością zdobywając ponownie sześć bramek, z tym że w zaledwie 32 spotkaniach (jeszcze jedną w Pucharze Szkocji przeciwko Motherwell, a pozostałe 4 bramki zdobył w lidze przeciwko Dundee Utd, Motherwell, Dunfermline i Livingston). Po tym sezonie w związku z kłopotami finansowymi klub postanowił sprzedać wielu piłkarzy. Amoruso zdecydował, że po tylu wspaniałych latach na Ibrox nadszedł najwyższy czas na zmianę otoczenia. Za 1,4 miliona funtów przeszedł do angielskiego Blackburn Rovers. Wybór tego klubu okazał się pechowy, gdyż w trakcie trzech sezonów Amoruso leczył nieustannie liczne kontuzje i wystąpił w zaledwie 18 spotkaniach! Pokazał jednak, że nadal potrafi zdobywać bramki, których strzelił dla Rovers trzy. Latem 2006 r. angielski klub postanowił pozbyć się balastu, jakim był dla niego włoski piłkarz i Amoruso został bez klubu. Piłkarz mający wówczas 35 lat postanowił zakończyć karierę piłkarską. Ku zaskoczeniu wszystkich wznowił ją w 2008 roku w barwach SS Cosmos, klubu z... San Marino! W amatorskiej lidze tego kraju Lorenzo ma status megagwiazdy, dorabiając tym samym do swojej piłkarskiej emerytury. W lutym 2010 r. Amoruso został dołączony do Galerii Sław klubu z Ibrox. Fani Rangers na zawsze zapamiętają tego długowłosego Włocha, jako jednego z najlepszych piłkarzy występujących na pozycji środkowego obrońcy, a z pewnością za jednego z najbardziej bramkostrzelnych. Amoruso był przykładem piłkarza zagranicznego, który nie był zwykłym najemnikiem, ale piłkarzem, który całe swoje serce wkładał w grę dla tego wspaniałego klubu.
