Davie Cooper Urodził się 25 lutego 1956 roku w Hamilton. Jeszcze jako młody chłopak rozpoczął grę w amatorskim zespole Hamilton Avondale. Już wtedy kibicował Ragers, jeżdżąć na Ibrox z ojcem i bratem Johnem, który jako junior próbował załapać się do Hull City, ale ostatecznie nie zrobił kariery piłkarskiej. Dobre występy w barwach Avondale sprawiło, że kilka klubów (między innymi Clyde, Motherwell i Shawfield) było zainteresowanych pozyskaniem młodego zawodnika. Cooper był jednak skłonny zakończyć karierę w wieku 18 lat, ze względu na wcześniejsze niepowodzenie brata. Ostatecznie jednak właściciel Clydebank, Jack Steedman przekonał Davida do podpisania kontraktu, w klubie znajdującym się niedaleko od rodzinnego Hamilton. 10 sierpnia 1974 roku, debiutując w meczu Pucharu Ligi Airdrie - Clydebank, Davie Cooper został zawodowcem. W Second Division debiutował 31 sierpnia w spotkaniu przeciwko Queen Of South. W pierwszym sezonie zdobył dla "The Bankies" 5 goli. Znacznie lepiej było w drugim, kiedy to Cooper strzelił 22 gole,a drużyna awansowała do First Division. Sezon 1976/77 to ukoronowanie gry dla Clydbank. Awans do Premier Division z drugiego miejsca (za St. Mirren) i debiut w reprezentacji Szkocji U-21 przeciwko Czechosłowacji w Pilźnie. Utalentowanym Szkotem zainteresowała się Aston Villa, ale ostatecznie z Clydebank wykupili go za 100 tysięcy funtów Rangers.

Cooper zdecydował się na grę w swoim ulubionym klubie za... 150 funtów tygodniowo. Jak potem twierdził nie pieniądze były najważniejsze, ale sama możliwość gry na Ibrox. Sezon 1977/78 okazał się spełnieniem marzeń. Rangers wygrali potrójną koronę w Szkocji, a Cooper okazał się czołowym zawodnikiem, także dzięki dobrej współpracy z menadżerem Jockiem Wallace'm. Co ciekawe pierwszego gola dla The Gers zdobył przeciwko... Clydebank w wygranym 4:1 meczu. Niestety po sezonie Wallace zrezygnował z posady menadżera. Zastąpił go John Greig, który nie stawiał na Coopera tak często jak poprzednik. Nie mniej jednak Rangers zdołali obronić Puchar Ligi i Puchar Szkocji. W następnych latach Rangers grali w kratkę i ostatecznie były kapitan, Greig musiał ustąpić z kierowania zespołem. W trudnym dla siebie okresie Cooper zdobył gola uznanego za najwspanialszego gola Rangers w historii. W 1979 roku w meczu o Drybrough Cup przeżonglował kilku zawodników Celtiku i z woleja uderzył piłkę do bramki. Ponadto w sezonie 1982/83 strzelił pierwszego hattricka dla Rangers i zdobył pierwszego gola w europejskich pucharach (przeciwko Borussii Dortmund w Pucharze UEFA).

W 1983 roku menadżerem ponownie został Jock Wallace. Tym razem nie powtórzył on sukcesu z 1978 i Rangers pod jego wodzą zdobyli tylko dwa Puchary Ligi. Chociaż drużyna nie wygrywała najważniejszych trofeów, to Davie Cooper nie mógł mieć sobie nic do zarzucenia. Grał znakomicie, co dostrzegł były menadżer Celtiku, Jock Stein - wówczas selekcjoner reprezentacji Szkocji. Cooper stał się czołowym zawodnikiem kadry, jego gol w meczu z Walią przesądził o awansie do Mistrzostw Świata (awans zbiegł się ze śmiercią selekcjonera, którego zastąpił Alex Ferguson). Wiosną 1986 roku Jock Wallace po raz drugi ustąpił, a jego miejsce zajął Graeme Souness. Latem Cooper zagrał ze Szkocją na meksykańskim mundialu. Rok później Rangers, pod wodzą Sounessa odzyskali tytuł po dziewięciu latach, a decydujący wynik 1:1 przeciwko Abrerdeen nie byłby możliwy bez asystyty Davida. W 1988 roku Rangers zdobyli tylko Puchar Ligi, ale wszyscy podkreślali na znakomitą grę Coopera. Walter Smith, który wtedy był asystentem Sounessa wskazywał na fakt, iż do Rangers przyszło sporo lepszych piłkarzy, przy których Cooper mógł "rozwinąć skrzydła".

Świetne występy i uwielbienie fanów nie zmieniła Davida, który pozostał osobą nieśmiałą, nie poszukującą rozgłosu i niechętnie udzielającą wywiadów. Z tego powodu dziennikarze nazywali go "The Moody Blue". W finale League Cup przeciwko Aberdeen decydujący okazał się wspaniały gol Coopera z rzutu wolnego. Sezon 1988/89 zaczął się udanie. Benefisowe spotkanie przeciwko Bordeaux obejrzało 43 tysiące kibiców, a The Gers wygrali 3:2. Potem nie było już tak wesoło, gdyż Souness w roli pierwszego skrzydłowego widział raczej Marka Waltersa. 33-letni wówczas Cooper zrozumiał, że jego czas na Ibrox dobiegł końca. Przegrany finał Pucharu Szkocji przeciwko Celticowi był jego ostatnim meczem w barwach Rangers. Na koniec wygrał swój trzeci tytuł mistrzowski i dołożył kolejny Puchar Ligi. Latem 1989 roku, za namową Tommy McLean'a przeszedł do Motherwell, gdzie miał pewne miejsce w składzie. Dla szefa ekipy z Fir Park był to interes życia. Jak sam stwierdził Cooper przeniósł "Steelmen" na inny poziom, a na pewno pomógł w zdobyciu Pucharu Szkocji w 1991 roku, kiedy to Motherwell pokonało w finale Dundee United 4:3. Mimo odejścia do słąbszego klubu Davie nie zrezygnował z kadry narodowej, niestety kontuzja uniemożliwiła mu wyjazd do Włoch na mundial w 1990 roku. W 1994 roku po pięciu latach gry w Motherwell zdecydował się wrócić tam gdzie zaczęła się jego wielka kariera czyli do Clydebank. Wtedy nikt nie spodziewał się, że nie tylko kariera piłkarza, ale i życie zmierza ku końcowi.

22 marca 1995 roku Davie Cooper i jego dawny rywal z Celticu, a prywatnie kolega Charlie Nicholas brali udział w nagraniu filmu szkoleniowego dla adeptów futbolu na należącym do Clyde FC stadionie Broadwood w Cumbernauld. Piłkarze i ekipa żartowali, kiedy nagle bez wyraźnego powodu Cooper osunął się na ziemię. Nicholas wspominał potem ,że nikt nie spodziewał się najgorszego. Wszyscy sądzili, że wesoła atmosfera udzieliła się Cooperowi, który postanowił nabrać zgromadzonych na Broadwood, udając omdlenie. Kiedy zorientowano się, że to nie są żarty, szybko odwieziono Daviego do szpitala, gdzie stwierdzono udar mózgu. Mimo starań lekarzy Davie Cooper zmarł dzień później, 23 marca 1995 roku. Jutro mija więc równo 13 lat od tego smutnego wydarzenia. Śmierć piłkarza pokazała jak bardzo szanowany był przez kibiców. Ibrox dosłownie tonęło w kwiatach i klubowych barwach, nie tylko zresztą barwach Rangers. Wśród niebieskich szalików pozostawionych przed stadionem, sporo było innych kolorów, także zielono-białych szali lokalnego rywala.

27 marca 1995 roku Davie Cooper został pochowany w rodzinnym Hamilton. Żegnały go tłumy, w tym największe osobistości szkockiej piłki, między innymi Alex Ferguson, Graeme Souness, Ally McCoist. Cztery lata po śmierci Coopera, w Hamilton odsłonięty został pomnik na jego cześć. Uroczystego odsłonięcia dokonał McCoist, kolega Daviego z czasów gry na Ibrox. W 2005 roku finał Pucharu Ligi (Rangers - Motherwell) został nazwany jego imieniem, dla podkreślenia wspaniałych występów zawodnika w tych rozgrywkach. W tym samym roku otwarto centrum jego imienia, pomagające niepełnosprawnym dzieciom. Jego legenda trwa jednak dzięki pamięci o wpaniałych wyczynach na boisku, niesamowitym dryblingom i umiejętności wykonywania stałych fragmentów gry. Terry Butcher uważa, że pod tym względem Cooper był lepszy niż sam David Beckham. Graeme Souness stwierdził, że był to w ogóle najlepszy szkocki piłkarz, lepszy nawet niż sam Kenny Dalglish. Nawet jeśli jest to opinia na wyrost to na pewno Cooper jest w ścisłej czołówce obok wspomnianego Dalglisha, Dennisa Law'a czy Jima Baxtera. Jak słusznie zauważył były selekcjoner reprezentacji Szkocji Andy Roxburg "W piłce nie chodzi wyłącznie o nudną taktykę, ale o ekscytacje, emocje oraz indywidualne umiejętności i fantazję, jak pokazuje to Davie Cooper". Najlepszym podsumowaniem są jednak słowa Waltera Smitha, który powiedział: "Bóg dał Davie Cooperowi talent. Nie będzie zawiedziony tym jak Davie ten talent wykorzystał".

Autor: Red Hand Poland