Cudowny talent, który rozgrywał wspaniałą karierę w Rangers. Jego losy mogło potoczyć się jeszcze lepiej, jednak jego okropne starcie z Neilem Simpsonem w 1988 roku wyeliminowało go z gry na blisko trzy lata. Elegant, skuteczny, człowiek z wizją na piłkarskim boisku. Durrant był chłopcem Govan, który dołączył do swojego ukochanego zespołu jeszcze w szkole. Po przejściu przez treningowy i szkoleniowy system Rangers zadebiutował na Morton w kwietniu 1985 roku. W następnym sezonie młodzian zaczął występować regularnie , strzelił także swojego pierwszego gola w meczu Old Firm Derby na Ibrox. Przyjście Graeme Sounessa oznaczało, że Durrant będzie nosił nr 10. na koszulce przez cały sezon 86/87. Na pewno zbiegiem okoliczności nie był fakt, że kiedy Durrant grał minimum 39 meczy Rangers zdobyli mistrzostwo. Zdobyli także Puchar Ligi pokonując w finale Celtic 2:1. Numer 10 otworzył wynik tamtego spotkania. W sezonie 87/88 Mistrzostwo trafiło w inne ręce, jednak Puchar Ligi został obroniony w jednym z największych finałów w historii. Po 90 minutach Rangers remisowali z Aberdeen 2:2. Kiedy dogrywka nie wyłoniła zwycięscy przyszedł czas na rzuty karne. Jak dobrze wiemy strzał chłopca z Govan zadecydował o wyniku finału. Durrant podniósł ręce, które utworzyły na znak zwycięstwa literę V. Dokładnie rok później miała miejsce tragedia na Pittodrie, kiedy to Simpson w szokujący sposób zdruzgotał prawe kolano Durranta. Nikt wtedy nie przewidział, że miną aż trzy lata, by Ian ponownie mógł włożyć ukochaną niebieską koszulkę. Stało się to w kwietniu 1991 roku na Ibrox w meczu przeciwko Hibs. 35 tys widzów powitało jego powrót owacją na stojąco. Dwa sezony później nastąpił niebywały sukces klubu i zawodników. Udało się zdobyć trzy krajowe puchary i bardzo dobrze wystąpić na poziomie europejskim. Do dziś pamiętny jest gol Durranta który zdławił wrogą atmosferę w Maryslii.

     Z całej jego kariery w Rangers, gdzie wystąpił 387 razy i strzelił 45 goli, która zakończyła się w 1998 roku, to właśnie wczesne lata 90 pozostaną w pamięci jako wielkie lata Durranta: zdobywcy trzech mistrzostw Szkocji, trzech Pucharów Szkocji i czterech Pucharów Ligi. Jego osiągnięcia mówią same. W końcu przeniósł się do Kilmarnock, gdzie grał z sukcesami z ogromym wpływem na drużynę. Przeforsował także swój powrót do reprezentacji Szkocji. Dołączył potem do sztabu szkoleniowego pod Jimem Jefferiesem. 2005 roku pokusa powrótu na Ibrox okazała się zbyt dusza. Najpierw na prośbę przystał do sztabu drużyny u-19, a następnie do ekipy rezerw.

Autor: Ras