Kariera piłkarska: Rangers (1984-98), Everton (1994 - wypożyczenie), Kilmarnock (1998-2002)

Sukcesy z Rangers: mistrzostwo (1987, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997), Puchar Szkocji (1992, 1993, 1996), Puchar Ligi (1984, 1985, 1987, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1997)

Sezonowe statystyki w Rangers:

1984-85: 5 spotkań w lidze / 0 goli; 1985-86: 30/2; 1986-87: 39/4; 1987-88: 40/10; 1988-89: 8/2; 1989-90: 0/0; 1990-91: 4/1; 1991-92: 13/0; 1992-93: 30/3; 1993-94: 23/0; 1994-95: 25/4; 1995-96: 15/0; 1996-97: 8/0; 1997-98: 8/0

Razem: 248/26

Cudowny talent, który rozgrywał wspaniałą karierę w Rangers. Jego losy mogły potoczyć się jeszcze lepiej, jednak jego okropne starcie z Neilem Simpsonem w 1988 r. wyeliminowało go z gry na blisko trzy lata. Elegant, skuteczny, człowiek z wizją na piłkarskim boisku. Durrant był chłopcem Govan, który dołączył do swojego ukochanego zespołu jeszcze w szkole. Po przejściu przez treningowy i szkoleniowy system Rangers zadebiutował na Morton w kwietniu 1985 r. W następnym sezonie młodzian zaczął występować regularnie, strzelił także swojego pierwszego gola w meczu Old Firm Derby na Ibrox. Przyjście Graemea Sounessa oznaczało, że Durrant będzie nosił nr 10. na koszulce przez cały sezon 1986-87. Na pewno zbiegiem okoliczności nie był fakt, że kiedy Durrant grał minimum 39 meczy Rangers zdobyli mistrzostwo. Zdobyli także Puchar Ligi pokonując w finale Celtic 2:1. Numer 10 otworzył wynik tamtego spotkania. W sezonie 1987-88 mistrzostwo trafiło w inne ręce, jednak Puchar Ligi został obroniony w jednym z największych finałów w historii. Po 90 minutach Rangers remisowali z Aberdeen 2:2. Kiedy dogrywka nie wyłoniła zwycięzcy przyszedł czas na rzuty karne. Jak dobrze wiemy strzał chłopca z Govan zadecydował o wyniku finału. Durrant podniósł ręce, które utworzyły na znak zwycięstwa literę V. Dokładnie rok później miała miejsce tragedia na Pittodrie, kiedy to Simpson w szokujący sposób zdruzgotał prawe kolano Durranta. Nikt wtedy nie przewidział, że miną aż trzy lata, by Ian ponownie mógł włożyć ukochaną niebieską koszulkę. Stało się to w kwietniu 1991 r. na Ibrox w meczu przeciwko Hibs. 35 tys. widzów powitało jego powrót owacją na stojąco. Dwa sezony później nastąpił niebywały sukces klubu i zawodników. Udało się zdobyć trzy krajowe puchary i bardzo dobrze wystąpić na poziomie europejskim. Do dziś pamiętny jest gol Durranta, który zdławił wrogą atmosferę w Marsylii.

Z całej jego kariery w Rangers, gdzie wystąpił 387 razy i strzelił 45 goli, która zakończyła się w 1998 r., to właśnie wczesne lata 90-te pozostaną w pamięci jako wielkie lata Durranta: zdobywcy trzech mistrzostw Szkocji, trzech Pucharów Szkocji i czterech Pucharów Ligi. Jego osiągnięcia mówią same. W końcu przeniósł się do Kilmarnock, gdzie grał z sukcesami z ogromnym wpływem na drużynę. Przeforsował także swój powrót do reprezentacji Szkocji. Dołączył potem do sztabu szkoleniowego pod Jimem Jefferiesem. W 2005 r. pokusa powrotu na Ibrox okazała się zbyt duża. Najpierw na prośbę przystał do sztabu drużyny Under-19, a następnie do ekipy rezerw. Po powrocie Waltera Smitha na stanowisko menadżera w styczniu 2007 r. Durrant został dołączony do sztabu szkoleniowego pierwszej drużyny.

Ras