Barry Ferguson urodził się 2 lutego 1978 r. w Hamilton w Szkocji. Od samego dzieciństwa był wielkim fanem Rangers FC. Jego starszy brat, Derek był w latach 80-tych gwiazdą młodzieżowych drużyn RFC, jednak nie udało mu się zrobić większej kariery piłkarskiej. Zupełnie inaczej potyczyła się kariera młodszego z braci, który również zapisał się do klubu. Po przejściu kolejnych etapów na szczeblu młodzieżowym, Barry w wieku 16 lat został dołączony do szerokiej kadry Rangers FC w sezonie 1994/1995 przez Waltera Smitha. Na debiut w drużynie musiał jednak czekać do ostatniego meczu w sezonie 1996/1997. Wtedy to zagrał w meczu przeciwko Hearts Edinburgh. Mało tego, Barry został uznany graczem tego spotkania. W sezonie 1998/1999 Dick Advocaat, który pełnił wówczas obowiązki menadżera Rangers FC nie bał się postawić na młodego Barry'ego, który stał się kluczową postacią w zespole. We wrześniu 1998 r. Ferguson zadebiutował w barwach reprezentacji Szkocji. W sezonie 2001/2002 otrzymał on z rąk holenderskiego szkoleniowca opaskę kapitana, stając się tym samym najmłodszym graczem w historii klubu, który pełnił tą zaszczytną funkcję. W sezonie 2002/2003 RFC zdobyło potrójną koronę, wygrywając Mistrzostwo Szkocji, Puchar Szkocji oraz Puchar Ligi Szkockiej. Barry został uznany graczem sezonu przez dziennikarzy (Scottish Football Writers Association Footballer of the Year) oraz przez zawodników ligi szkockiej (Scottish PFA Players Player of the Year).
Po tym sezonie jeszcze głośniej o kapitana The Gers zaczęły dopytywać się kluby angielskiej Premiership. Ferguson postanowił spróbować sił w silniejszej lidze i skorzystał z oferty Blackburn Rovers (kosztował on angielski klub 7.5 mln funtów). Pobyt w ekipie z Ewood Park Barry spędził głównie na leczeniu częstych kontuzji. Mimo rozegrania zaledwie 36 spotkań w barwach Rovers, Ferguson i tak przeszedł do historii tego klubu, ponieważ w lipcu 2004 r. ówczesny menadżer Graeme Souness (były gracz i trener Rangers FC) powieżył Barry'emu funkcję kapitana drużyny. Sytuacja zmieniała się jednak po odejściu Sounessa, którego zastąpił Mark Hughes (pełniący równocześnie funkcję selekcjonera reprezentacji Walii). Nie mogąc dojść do porozumienia z trenerem Barry poprosił klub o wystawienie go na sprzedaż. Bardzo poważnie zainteresowany pozyskaniem go był Everton FC, jednak Ferguson chciał trafić tylko do jednego klubu... Rangers FC! W styczniu 2005 r. oba kluby doszły do porozumienia i piłkarz za 4.5 mln funtów trafił ponownie na Ibrox Park.
Po powrocie do Glasgow Barry pomógł ekipie The Gers zdobyć mistrzostwo Szkocji. Stało się to w niezwykle dramatycznych okolicznościach, kiedy to pewni siebie gracze Celticu Glasgow w ostatniej chwili wypuścili z rąk tytuł przegrywając z ekipą Motherwell FC. Rangers wygrywając u siebie z Aberdeen minęli lokalnego rywala i zdobyli 51 tytuł w historii. Ferguson mimo, iż był bardzo ważną postacią w ekipie Alexa McLeisha nie pełnił jednak obowiązków kapitana. Funkcję tą przez cały sezon sprawował Holender Fernando Ricksen. Sytuacja zmieniła się jednak w następnym sezonie kiedy to Barry ponownie przejął opaskę kapitańską. W poprzednim sezonie głośno o Fergusonie zrobiło się w całej Europie za sprawą konfliktu pomiędzy nim, a poprzednim menadżerem RFC, Paul'em Le Guen'em, który pozbawił piłkarza funkcji kapitana na skutek otwartej krytyki metod szkoleniowych Francuza. Za Fergusonem twardo stanęli pozostali szkoccy piłkarze i przede wszystkim fani zespołu. Prezes klubu Sir David Murray postanowił zwolnić Le Guena, pod którego wodzą klub i tak grał bardzo słabo. Jego następcą został Walter Smith, który natychmiast przywrócił zawodnikowi rangę kapitana.
Barry Ferguson jest pierwszym piłkarzem, który znalazł się w Hall Of Fame Rangers FC będąc nie tylko nadal czynnym graczem, ale nadal reprezentującym barwy tego klubu. W Galerii Sław znalazł się tuż po przejściu do Blackburn Rovers w dowód zasług dla klubu. Jeszcze większy zaszczyt Barry'ego spotkał 17 czerwca 2006 r., kiedy to otrzymał z rąk królowej tytuł Kawalera Orderu Imperium Brytyjskiego.
3-0 
V 
3-1 
V 
3-0 
