Walter Smith urodził się 24 lutego 1948 r. w Lanark (liczącym ok. 8 tysięcy mieszkańców), w Południowym Lanarkshire. Swoje dzieciństwo spędził w Carmyle, w małym miasteczku na wschodnich przedmieściach Glasgow. Już jako mały chłopak był zagorzałym fanem Rangers FC. Bardzo szybko musiał wspomóc swoją biedną rodzinę (utrzymywaną przez ojca robotnika) pracując jako elektryk. Zdołał jednak połączyć pracę z treningami w Ashfield FC, juniorskim klubie z północnego Glasgow. W 1966 r. podpisał swój pierwszy zawodowy kontrakt z Dundee United, jednak nadal łączył grę w piłkę z pracą elektryka. W barwach "The Terrors", występując na pozycji obrońcy, zagrał w 108 meczach ligowych i strzelił dwie bramki. W 1975 r. przeniósł się do drużyny Dumbarton FC. Po rozegraniu 44 spotkań w barwach "The Sons" powrócił w 1977 r. na Tannadice Park. W 1980 r. z powodu groźnej kontuzji miednicy musiał zakończyć swoją piłkarską karierę (w trakcie drugiego pobytu w Utd zagrał w 26 meczach).

Walter Smith nie musiał na szczęście powrócić do pracy w charakterze elektryka. Tuż po powrocie do Dundee Utd w 1977 r. został grającym asystentem Jim'a McLean'a. Wkrótce Scottish Football Assocation powierzyło Smith'owi funkcję selekcjonera reprezentacji Szkocji do lat osiemnastu (w 1979 r.). Doprowadził on młodych Szkotów do Mistrzostwa Europy U-18 w 1982 r. Ten sukces zaowocował nominacją na trenera reprezentacji Szkocji U-21. Po czterech latach pracy na tym stanowisku został asystentem Alex'a Ferguson'a, który był ówczesnym selekcjonerem reprezentacji Szkocji. Na stanowisku asystenta pracował tylko przez kilka miesięcy i tuż po Mistrzostwach Świata, które odbyły się w 1986 r. w Meksyku, zrezygnował z pracy z kadrą, idąc w ślady Ferguson'a, który podał się do dymisji po nieudanym turnieju. Sir Alex otrzymał wówczas posadę menadżera Manchesteru United, natomiast Smith rozpoczął pracę w swoim ukochanym klubie, czyli Rangers FC.

Zwolennikiem zatrudnienia Smith'a na Ibrox Park, był ówczesny menadżer "The Gers", Greame Souness. Właśnie duet byłego zawodnika RFC ze Smith'em miał poprowadzić klub do największych sukcesów w historii. Będąc asystentem Souness'a, Smith mógł zapisać na swoim koncie Mistrzostwa Szkocji w 1987 r. i w latach 1989-91 oraz Puchary Ligi w latach 1987-89 i w 1991 r. Ówczesnymi piłkarzami Rangers FC byli m.in.: John Brown, Terry Butcher, Ian Durrant, Ian Ferguson, Richard Gough, Ally McCoist, Trevor Steven i Chris Woods. W kwietniu 1991 r. Souness postanowił opuścić klub z Ibrox Park i przenieść się na Anfield Road, aby zostać menadżerem swojego byłego klubu, Liverpoolu FC. Tymczasem prezes Rangers FC, David Murray postanowił powierzyć stanowisko menadżera klubu Smith'owi.

Smith kontynuował dzieło swojego poprzednika zdobywając kolejne tytuły Mistrza Szkocji (w latach 1992-97), Puchary Szkocji (w 1992, 1993 i w 1996 r.) oraz Puchary Ligi (w 1993, 1994 i w 1997 r.). Sukcesy w Szkocji nie przełożyły się jednak na sukcesy w Europejskich Pucharach. Największym osiągnięciem na tym froncie, był awans RFC do fazy grupowej Ligi Mistrzów w sezonie 1992/93. Po pokonaniu w kolejnych rundach duńskiego Lyngby BK (3-0 w dwumeczu) i angielskiego Leeds United (4-2), piłkarze Mistrza Szkocji znaleźli się w fazie grupowej Ligi Mistrzów (po raz pierwszy w historii Pucharu Europy pojawiła się faza grupowa, w której rywalizowało osiem klubów w dwóch grupach). Rywalami RFC były ekipy Olympique Marseille, FC Brugge i CSKA Moskwa. "The Gers" do końca walczyli o zajęcie pierwszego miejsca w grupie (2-2 z OM, 1-0 z CSKA, 1-1 z Brugge, 2-1 z Brugge, 1-1 z OM). W ostatnim spotkaniu musieli pokonać u siebie Mistrzów Rosji. Spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem i do wielkiego finału awansował klub z Marsylii (pokonał w nim AC Milan 1-0).

W trakcie rządów Walter'a Smith'a na Ibrox Park pojawili się tacy piłkarze jak, m.in.: Alex Cleland, Gordon Durie, Paul Gascoigne, Mark Hatelay, Oleg Kuznetsov, Brian Laudrup, Stuart McCall, Alan McLaren, Alexei Mikhailichenko, Craig Moore, Gordan Petric i Peter Van Vossen. Mimo, iż w 1997 r. RFC zdobyło swój dziewiąty tytuł mistrzowski z rzędu (słynne "9 in a row" - wyrównany rekord Celticu z lat 1966-74), Smith'owi zaczął coraz bardziej doskwierać brak sukcesów na arenie międzynarodowej. Sezon 1997/98 okazał się jego ostatnim na Ibrox Park. Klub nie tylko poraz pierwszy od ponad dekady musiał uznać wyższość Celticu w lidze, ale oprócz tego nie zdobył ani jednego krajowego pucharu (porażka w finale Pucharu Szkocji z Hearts 1-2). Latem 1998 r. Walter Smith opuścił "The Gers" i objął posadę menadżera Evertonu FC. Zastąpił on Howard'a Kendall'a, który mało co nie spadł z zespołem do drugiej ligi. Przenosząc się do Anglii, Smith miał nadzieję, że poprowadzi ekipę z Liverpoolu do sukcesów na krajowej arenie. Niestety w trakcie czterech sezonów pracy na Goodison Park zespół kończył rozgrywki w dolnej cześci tabeli Premiership. W marcu 2002 r. Smith został zwolniony z funcji menadżera "The Toffees".

Szkocki trener przez kilkanaście miesięcy był bez zajęcia. W 2003 r. pomocną dłoń wyciągnął do niego Alex Ferguson oferując Smith'owi posadę asystenta w Manchesterze United. Na Old Trafford Smith spędził jeden sezon, w trakcie którego "Czerwone Diabły" zdobyły Puchar Anglii. 2 grudnia 2004 r. otrzymał on ofertę objęcia posady selekcjonera reprezentacji Szkocji. Smith przyjął propozycję zastępując na tym stanowisku zdymisjonowanego Berti'ego Vogts'a. Pierwszą kampanią pod wodzą Smith'a, były dla Szkotów eliminacje do Mistrzostw Świata w 2006 r. Szkocja musiała niestety uznać w grupie eliminacyjnej wyższość Włochów (późniejszych Mistrzów Świata) oraz Norwegów (którzy nie pojechali ostatecznie na mistrzostwa po przegraniu barażów z Czechami). W pokonanym polu Szkoci pozostawili natomiast Słoweńców, Białorusinów oraz Mołdawian. Decydującym o awansie spotkaniem okazał się mecz z Białorusią, który Szkoci przegrali na własnym stadionie 0-1. Scottish Football Association postanowiło nie zwalniać Smith'a po przegranych eliminacjach i pozwoliło mu nadal kontunuować pracę.

Decyzja SFA była rozsądnym posunięciem, ponieważ reprezentacja Szkocji bardzo udanie rozpoczęła eliminacje do Mistrzostw Europy 2008. W pierwszych trzech meczach odniosła komplet zwycięstw, pokonując Wyspy Owcze 6-0, Litwę 2-1 oraz aktualnych Wicemistrzów Świata - Francuzów 1-0. Dopiero w czwartym spotkaniu Szkoci zostali zastopowani przez Ukraińców, przegrywając w Kijowie 0-2. W styczniu Smith był na ustach nie tylko całej Wielkiej Brytanii, ale i Europy. Zrezygnował on bowiem z funkcji selekcjonera aby podnieść z upadku swój ukochany klub, Rangers FC. Zespół z Ibrox Park został kompletnie rozbity przez francuskiego menadżera, Paul'a Le Guen'a, który został zwolniony po kilku miesiącach pracy na Ibrox. Następcą Smith'a w roli selekcjonera reperezentacji Szkocji został natomiast Alex McLeish - były szkoleniowiec RFC.

Po przyjściu Smith'a na Ibrox (razem z nim pojawił się jego asystent i legenda "The Gers", Ally McCoist) zespół zmienił całkowicie swoje oblicze. Niestety strata do Celticu była już na tyle spora, że fani RFC musieli zadowolić się jedynie zdobyciem tytułu Wicemistrza Szkocji, jednak uwierzyli, że nadchodzą dla nich ponownie cudowne lata...

Autor: Union Jack